FINAL EPISODE

(గత ఎపిసోడ్ కొనసాగింపు...)

స్టేజ్ మీద ఆ సైంటిస్ట్‌కు ఘనంగా సన్మానం జరుగుతోంది. కింద గ్రౌండ్‌లో ఉన్న వేలాది మంది స్టూడెంట్స్ అంతా మోకాళ్ల మీద (Kneel down) కూర్చుని, చేతుల్లో క్యాండిల్స్ వెలిగించి ముకుంద్‌కు నివాళులు అర్పిస్తున్నారు.

సత్యమూర్తి (ఆద్య వాళ్ల నాన్న) బరువెక్కిన గుండెలతో స్టేజ్ మీదకు వెళ్లి మైక్ అందుకున్నాడు.

"లేడీస్ అండ్ జెంటిల్‌మెన్... ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత స్వచ్ఛమైన, నిస్వార్థమైన ఒక గొప్ప ఆత్మ కోసం దయచేసి ఒక నిమిషం మౌనం పాటించండి... మన ముకుంద్ కోసం," అన్నాడు.

మైదానం అంతా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

అదంతా చూస్తున్న ఆద్య కళ్లలోంచి కన్నీళ్లు జాలువారుతున్నాయి. ఆ కన్నీళ్లలో బాధతో పాటు అంతులేని గర్వం కూడా ఉంది. ఒక పెద్ద ట్రామా (Trauma) నుండి బయటపడి... తను ప్రాణంగా ప్రేమించిన వ్యక్తి ఎంత గొప్పవాడో, అతని ప్రాణత్యాగం ప్రపంచానికి ఎంత మేలు చేసిందో అర్థం చేసుకుని చేతులు జోడించింది.

అదే గ్రౌండ్‌లో, దూరంగా జనాల మధ్య నిలబడి ఇదంతా చూస్తున్నాడు ఆదికేశవ. అతని మనసు సంతోషంతో, గర్వంతో నిండిపోయింది.

'నా తమ్ముడు ఒక హీరో... రియల్ హీరో. నా భార్య చావుతో మొదలుపెట్టిన ఈ గూండాయిజం, నా తమ్ముడి చావుతో ఈరోజే వదిలేస్తున్నాను. ఈరోజు అసలైన జీవిత సత్యం తెలుసుకున్నాను... మిస్ యూ తమ్మీ. నీ ఆత్మకు ఎప్పటికీ శాంతి చేకూరాలి,' అని తన మనసులో దేవుణ్ణి ప్రార్థించాడు.

సంవత్సరం 2061

ఒక ఐదేళ్ల చిన్న పిల్లాడు ఇంట్లో పరుగులు తీస్తున్నాడు. వాడి వెనకాలే వాళ్ల అమ్మ పరిగెడుతోంది.

"ముకుంద్... ఆగు నాన్నా, ఎక్కడికి పరిగెడుతున్నావు?" అని అరుస్తోంది.

సోఫాలో కూర్చున్న ఆద్య వాళ్ల తమ్ముడు (ఇప్పుడు ఆయన వయసు 56 ఏళ్లు), నవ్వుతూ తన కోడలితో... "నా మనవడు ముకుంద్ ఎలా చెప్తే అలా వినాలి కోడలా, వాడిని ఆపకు," అన్నాడు.

అక్కడే గోడకు ఒక పెద్ద ఫ్యామిలీ ఫోటో ఫ్రేమ్ కట్టి ఉంది.

అందులో ఆద్య వాళ్ల తమ్ముడు, అతని భార్య, అతని కొడుకు, కోడలు, వాళ్ల పిల్లలు (చిన్న ముకుంద్, సత్య)... వాళ్లందరి పక్కన ఒక పెద్దవిడ ఒంటరిగా, ఎంతో హుందాగా, చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉంది. ఆవిడే ఆద్య! (ఫోటోలో ఆమె వయసు 59 ఏళ్లు, స్టిల్ అన్‌మ్యారీడ్ - ముకుంద్ జ్ఞాపకాలతోనే తన జీవితాన్ని గడిపేస్తోంది).

చిన్న ముకుంద్ పరిగెత్తుకుంటూ డాబా మీదకు వెళ్లాడు. వాళ్ల అమ్మ వెంబడిస్తూ, "కిందకు రా ముకుంద్," అని తిడుతుంటే...

టీవీలో ఏదో బ్రేకింగ్ న్యూస్ చూసిన ఆద్య వాళ్ల తమ్ముడు, "అమ్మా, ముకుంద్‌ను వెళ్లనివ్వు, ఆపకు," అని కోడలిని ఆపాడు.

డాబా మీద ఎర్రటి చీకటి. చిన్న ముకుంద్ పరుగుపరుగున వెళ్లి వరసకు అమ్మమ్మ అయ్యే ఆద్యను కావలించుకున్నాడు. ఆద్య ఎంతో ఆప్యాయంగా వాడిని అమాంతం ఎత్తుకుంది.

"ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావు ఆద్యా డార్లింగ్?" అని క్యూట్‌గా అడిగాడు చిన్న ముకుంద్.

"నువ్వు సరైన సమయానికే వచ్చావురా డార్లింగ్!" అంది ఆద్య ఆకాశం వైపు చూస్తూ.

సరిగ్గా అదే సమయానికి అనంతమైన ఆకాశంలో తళతళా మెరుస్తూ 'హ్యాలీస్ కామెట్' (Halley's Comet) దూసుకువచ్చింది. చుట్టుపక్కల మేడల మీద ఉన్న జనమంతా గట్టిగా అరుస్తూ సంబరాలు చేసుకుంటున్నారు.

"అదిగో అటు చూడు... అటు చూడు ముకుంద్!" అని ఎంతో ఎక్సైట్‌మెంట్‌తో చిన్న ముకుంద్‌కు ఆకాశం వైపు చూపించింది ఆద్య.

చిన్న ముకుంద్ ఆశ్చర్యంగా ఆ కామెట్‌ను చూస్తూ, "ఏంటి అమ్మమ్మా అది... అంత బాగుంది?" అని అడిగాడు.

ఆద్య కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు రాలుతుండగా... "తోకాచుక్క," అని చిన్న ముకుంద్ నుదుటి మీద ప్రేమగా ముద్దుపెట్టుకుంది.

కన్నుల పండువగా ఆ చీకటి ఆకాశంలో ఆ తోకాచుక్క మెరుస్తూనే ఉంది...

స్క్రీన్ మెల్లగా చీకటిగా మారుతోంది (Screen goes dark).

అప్పుడు ఆ చీకటిలో... బ్యాక్‌గ్రౌండ్ నుండి అసలైన ముకుంద్ వాయిస్ వినిపిస్తుంది:

"చెప్పా కదా ఆద్యా... నీతో పాటే ఆ కామెట్‌ని చూస్తానని!"

-- శుభం --