Episode -8

అబ్బాయిల హాస్టల్, అదే సాయంత్రం

రాత్రి భోజనం ముగిసిన తర్వాత విక్రమ్, అజయ్, మణి, వినయ్ హాస్టల్ గదిలో కూర్చొని మాట్లాడుకుంటున్నారు. అజయ్ చిలిపి నవ్వుతో విక్రమ్ వైపు చూస్తాడు.

అజయ్:

ఏమండీ... మిస్టర్ విక్రమ్!

విక్రమ్:

ఇప్పుడు ఏంట్రా?

అజయ్:

సంజన నీ గురించి చెప్పిన రివ్యూ మేము విన్నాం. ఇప్పుడు నీ వంతు.

మణి:

అవును... సంజన, కీర్తనలతో కలిసి చేసిన నీ మొదటి కెమిస్ట్రీ ల్యాబ్ ఎలా అనిపించింది?

వినయ్:

మొత్తం కథ చెప్పాలి... ఏ విషయం దాచకూడదు.

విక్రమ్: (నవ్వుతూ)

మీ ముగ్గురూ జర్నలిస్టుల్లా ప్రవర్తిస్తున్నారు.

అజయ్:

అవునే... ఇప్పుడు ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పు.

విక్రమ్:

నిజం చెప్పాలంటే... చాలా మంచి అనుభవం.

మణి:

అంతేనా?

విక్రమ్:

మొదట్లో మొదటి ప్రాక్టికల్ కాబట్టి కొంచెం టెన్షన్‌గా అనిపించింది. కానీ సంజన, కీర్తన ఇద్దరూ చాలా కంఫర్ట్‌గా ఫీల్ అయ్యేలా చేశారు.

వినయ్:

ఎలా?

విక్రమ్:

చాలా ఫ్రెండ్లీగా మాట్లాడారు. పని అందరం సమానంగా పంచుకున్నాం. ఒకరికొకరం సహాయం చేసుకున్నాం. ఎవరైనా చిన్న తప్పు చేస్తే నవ్వుకుంటూ ముందుకు వెళ్లిపోయాం.

అజయ్:

అంటే ల్యాబ్ బాగా ఎంజాయ్ చేశావన్నమాట.

విక్రమ్:

అవును. అసలు టెన్షన్ అనిపించలేదు. మనమంతా ఒక టీమ్‌లా పనిచేసినట్టు అనిపించింది.

మణి:

మరి సంజన గురించి?

విక్రమ్:

తను చాలా మంచి స్నేహితురాలు. అందరితో ఎంతో మర్యాదగా ఉంటుంది. ఓపికగా ఉంటుంది. ఎవరినైనా ప్రోత్సహిస్తుంది. నాకు ఏదైనా సందేహం వచ్చినప్పుడు చిన్నచూపు చూడకుండా ప్రశాంతంగా వివరించేది.

వినయ్:

మరి కీర్తన?

విక్రమ్:

తను చాలా ఉత్సాహంగా ఉంటుంది. గ్రూప్ మొత్తం యాక్టివ్‌గా ఉండేలా చేస్తుంది. వాళ్లిద్దరూ కలిసి ఆ ప్రాక్టికల్‌ని చాలా సరదాగా మార్చేశారు.

అజయ్: (చిరునవ్వుతో)

అంటే మన విక్రమ్‌కి మంచి ల్యాబ్ పార్ట్నర్స్ దొరికారన్నమాట.

విక్రమ్:

అవును. వాళ్లతో ఇంకా చాలా మంచి జ్ఞాపకాలు సృష్టిస్తామని అనిపిస్తోంది.

అజయ్:

అదే కాలేజీ జీవితం అంటే... మంచి స్నేహితులు, అందమైన జ్ఞాపకాలు, కడుపుబ్బా నవ్వులు.

మణి:

కానీ ఇప్పుడు ల్యాబ్ పార్ట్నర్స్ దొరికారని మమ్మల్ని మర్చిపోవద్దు.

విక్రమ్: (నవ్వుతూ)

అది ఎప్పటికీ జరగదు. మీరు నా అన్నదమ్ములు.

వినయ్:

మాకు కావాల్సిన సమాధానం ఇదే.

అజయ్ తన చేయి ముందుకు చాపుతాడు.

అజయ్:

బాయ్స్ గ్యాంగ్?

మణి, వినయ్, విక్రమ్ తమ చేతులను ఒకదానిపై ఒకటి ఉంచుతారు.

అందరూ కలిసి:

బాయ్స్ గ్యాంగ్... ఫరెవర్!

ఆ చిన్న హాస్టల్ గది నవ్వులతో మార్మోగిపోతుంది. నలుగురు స్నేహితులు రాత్రి ఆలస్యంగా వరకు మాట్లాడుకుంటూ మరో మరపురాని రోజును ఆస్వాదిస్తారు.

## సన్నివేశం: అబ్బాయిల హాస్టల్, అర్ధరాత్రి

లైట్లు ఆఫ్ చేయడానికి ముందు నలుగురు తమ తమ మంచాలపై కూర్చొని మాట్లాడుకుంటున్నారు.

అజయ్:

విక్రమ్... నువ్వు, సంజన ఇద్దరూ బాగా కలిసిపోతున్నారు.

మణి:

అవును రా. చూసేవాళ్లెవరైనా మీ ఇద్దరి మధ్య ఏదో స్పెషల్ ఉందనుకుంటారు.

వినయ్:

ఏమో... నువ్వు తనను ఇష్టపడడం మొదలుపెట్టావేమో?

విక్రమ్ చిరునవ్వుతో తల ఊపుతాడు.

విక్రమ్:

లేదు... సంజన చాలా మంచి స్నేహితురాలు. ఆమెంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది. కానీ అంతే.

అజయ్:

అయితే నువ్వు వెతుకుతున్న ఆ అమ్మాయి సంగతి?

విక్రమ్ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంటాడు.

విక్రమ్:

నేను ఇంకా ఆమె కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను.

మణి:

ఇంకా ఒకరోజు మళ్లీ కలుస్తావని నమ్ముతున్నావా?

విక్రమ్:

మునుపటి కంటే ఇప్పుడు ఇంకా ఎక్కువగా నమ్ముతున్నాను.

వినయ్:

కానీ నీకు ఆమె పేరు కూడా తెలియదు కదా.

విక్రమ్:

అవును. ఆమె పేరు తెలియదు... ఎక్కడ ఉంటుందో తెలియదు... ఇప్పుడు ఏం చేస్తుందో కూడా తెలియదు. ఆమెతో ఒక్కసారి కూడా మాట్లాడే అవకాశం నాకు రాలేదు.

అజయ్:

అయినా ఇన్ని సంవత్సరాలు ఎందుకు ఎదురుచూస్తున్నావు?

విక్రమ్:

ఎందుకంటే... నా జీవితంలో ఆమెను కలిసిన ప్రతిసారీ అది నేను ఊహించని సమయంలోనే జరిగింది. మొదట స్కూల్లో... తర్వాత ఇంటర్మీడియట్‌లో. రెండు సార్లూ మాట్లాడలేకపోయాను. కానీ ఆ క్షణాలు మాత్రం నా మనసులో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయాయి.

మణి:

అంటే... విధి మళ్లీ ఆమెను నీ జీవితంలోకి తీసుకొస్తుందని నమ్ముతున్నావా?

విక్రమ్:

అవును. చాలామందికి ఇది పిచ్చిలా అనిపించొచ్చు. కానీ నిజంగా ఆమె నా జీవితంలో ఉండాల్సిన వ్యక్తి అయితే... విధి మమ్మల్ని మరోసారి తప్పకుండా కలిపిస్తుంది అని నేను నమ్ముతున్నాను.

వినయ్:

అలా మళ్లీ కలిస్తే?

విక్రమ్:

అప్పుడు మొదటిసారి నా పేరు చెప్పి పరిచయం చేసుకుంటాను. ఆ అవకాశాన్ని ఇంకెప్పుడూ కోల్పోను.

అజయ్:

అంతవరకు ఇంకెవరైనా నిన్ను ప్రేమిస్తే?

విక్రమ్:

నేను ఎవరికీ తప్పుడు ఆశలు ఇవ్వాలని అనుకోవడం లేదు. నా జీవితానికి విధి ఏమి రాసిందో తెలిసే వరకు... నా మనసు నేను ఎదురు చూస్తున్న ఆ అమ్మాయిదే.

ఆ గదిలో కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం అలుముకుంటుంది.

అజయ్:

విధి నిజమో కాదో నాకు తెలియదు... కానీ ఒక విషయం మాత్రం తెలుసు.

విక్రమ్:

ఏంటది?

అజయ్:

ఆ అమ్మాయి నిజంగా నీ కోసమే పుట్టి ఉంటే... ఆమెను వెతకడంలో మేమంతా నీతో ఉంటాం.

మణి:

బాయ్స్ గ్యాంగ్ వెతకడం ఎప్పటికీ ఆపదు.

వినయ్:

ఏ పరిస్థితిలోనైనా నీకు అండగా నిలబడేది మేమే.

విక్రమ్ కృతజ్ఞతతో చిరునవ్వు నవ్వుతాడు.

విక్రమ్:

థ్యాంక్యూ... నా బ్రదర్స్. మీ మాటలు నాకు ఎంత ధైర్యం ఇస్తాయో మీకు తెలియదు.

నలుగురూ ఒకరి చేతిని ఒకరు గట్టిగా తాకించి (ఫిస్ట్ బంప్ చేసి), గదిలోని లైట్లు ఆర్పేస్తారు.

ఆ రాత్రి ముగుస్తుంది...

కానీ విక్రమ్ హృదయంలో మాత్రం ఒక ఆశ ఇంకా వెలుగుతూనే ఉంటుంది.

"ఒకరోజు... విధి మళ్లీ ఆమెను నా జీవితంలోకి తీసుకొస్తుంది."