Episode -13

సాయంత్రం టీ సమయం

సూర్యుడు కాలేజీ భవనాల వెనుక నెమ్మదిగా అస్తమిస్తున్నాడు. ఆకాశం నారింజ, గులాబీ రంగులతో అందంగా మెరిసిపోతోంది. చల్లని సాయంత్రపు గాలి క్యాంపస్ అంతా వీచుతుండగా, విద్యార్థులు కాలేజీ టీ స్టాల్ దగ్గర గుమికూడడం ప్రారంభించారు.

హాస్టల్‌లో ఫ్రెష్ అయి విక్రమ్, అజయ్, మణి, వినయ్ టీ స్టాల్‌కి వచ్చారు. కొద్దిసేపటికే సంజన, నందిని, కీర్తన కూడా వారితో చేరారు.

అజయ్ చిరునవ్వుతో అన్నాడు.

అజయ్:

మన గ్యాంగ్ మొత్తం వచ్చేసినట్టుంది.

అందరూ టీ, కాఫీ, కొంతమంది స్నాక్స్ ఆర్డర్ చేశారు. పొడవైన టేబుల్ చుట్టూ నిలబడి ఆహ్లాదకరమైన సాయంత్రాన్ని ఆస్వాదిస్తూ మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.

కొన్ని నిమిషాలు నవ్వులు, సరదా మాటలు, టీ సిప్‌లతో గడిచిపోయాయి.

అప్పుడే సంజన అందరి వైపు చూసింది.

సంజన:

నేను మీ అందరిని ఒక విషయం అడగచ్చా?

మణి:

తప్పకుండా అడుగు.

సంజన:

మీ అందరికీ ఇంటి జ్ఞాపకాలు వస్తున్నాయా?

ఆ సరదా వాతావరణం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.

వినయ్ మెల్లగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.

వినయ్:

ప్రతిరోజూ... ఒక్కరోజు కూడా మిస్ అవ్వదు.

కీర్తన తల ఊపింది.

కీర్తన:

నాకు మా అమ్మానాన్నలు, మా చిన్న చెల్లి చాలా గుర్తొస్తుంటారు. వాళ్లకు దూరంగా ఉండటం ఇదే మొదటిసారి.

నందిని కూడా మాట్లాడింది.

నందిని:

మా అమ్మ ఫోన్ చేసి "భోజనం చేశావా?" అని అడిగినప్పుడల్లా వెంటనే ఇంటికి వెళ్లిపోవాలనిపిస్తుంది.

ఆమె మాట విని అందరూ చిరునవ్వు నవ్వారు. ఎందుకంటే ఆ భావన వారందరికీ ఒకటే.

అజయ్ టీ ఒక సిప్ తాగి అన్నాడు.

అజయ్:

నాకు అయితే మా అమ్మ చేసిన వంటలే ఎక్కువగా గుర్తొస్తుంటాయి. హాస్టల్ భోజనం కడుపు నింపుతుంది... కానీ ఇంటి రుచి మాత్రం ఉండదు.

అందరూ నవ్వేశారు.

మణి:

అది నిజమే. ఇంట్లో అమ్మలు ఇంకొంచెం తినమని బలవంతం చేస్తారు. ఇక్కడ అయితే ప్లేట్‌లో ఉన్నదంతా పూర్తిచేయడానికి మనమే మనల్ని బలవంతం చేసుకోవాలి.

ఆ మాటకు అందరూ కడుపుబ్బా నవ్వుకున్నారు.

సంజన విక్రమ్ వైపు చూసింది.

సంజన:

మరి నీకు, విక్రమ్?

విక్రమ్ మెల్లగా చిరునవ్వు నవ్వి మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.

విక్రమ్:

ప్రతి రాత్రి మా అమ్మానాన్నలు చాలా గుర్తొస్తారు. నేను ఇంటి నుంచి బయలుదేరే ముందు అమ్మ తప్పకుండా అల్పాహారం తినిపించేది. నాన్న ఎప్పుడూ బాగా చదువు, జాగ్రత్తగా ఉండు అని చెప్పేవారు.

ఇక్కడ క్యాంపస్‌లో కుటుంబాలతో వచ్చిన వాళ్లను చూసినప్పుడల్లా... వాళ్లే గుర్తొస్తారు.

అందరూ నిశ్శబ్దంగా వింటూ ఉన్నారు.

విక్రమ్:

కానీ నేను ఫోన్ చేసినప్పుడల్లా ధైర్యంగా ఉండు, బాగా చదువు అని చెబుతుంటారు. అదే నాకు ముందుకు వెళ్లే ధైర్యాన్ని ఇస్తోంది.

సంజన చిరునవ్వుతో చెప్పింది.

సంజన:

నీ గురించి వాళ్లు తప్పకుండా గర్వపడతారు.

విక్రమ్ తల ఊపాడు.

విక్రమ్:

వాళ్లు నా కోసం చేసిన ప్రతి త్యాగానికి ఒకరోజు న్యాయం చేయగలనని ఆశిస్తున్నాను.

కొన్ని క్షణాలు అందరూ తమ తమ కుటుంబాల గురించి ఆలోచిస్తూ మౌనంగా కూర్చున్నారు.

అంతలో అజయ్ ఒక్కసారిగా చప్పట్లు కొట్టాడు.

అజయ్:

చాలు... ఇంకా ఇలాగే మాట్లాడితే మనందరం ఏడవాల్సి వస్తుంది.

అందరూ మళ్లీ నవ్వేశారు.

అజయ్:

మనం ఇంటికి దూరంగా ఉన్నాం... కానీ ఇప్పుడు ఒంటరిగా లేము.

మణి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

మణి:

అవును. ఇప్పుడు మనకు ఒకరంటే ఒకరం ఉన్నాం.

కీర్తన చుట్టూ అందరినీ చూసింది.

కీర్తన:

కేవలం రెండు రోజులే అయ్యాయి. కానీ ఎన్నో సంవత్సరాలుగా పరిచయం ఉన్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.

నందిని అంగీకరిస్తూ తల ఊపింది.

నందిని:

మనమంతా కలిసి ఉన్నప్పుడు ఇంటి బెంగ కూడా ఉండదు.

వినయ్ తన పేపర్ కప్పును పైకెత్తాడు.

వినయ్:

అయితే... మన కొత్త కుటుంబం కోసం.

అందరూ తమ టీ కప్పులను పైకెత్తారు.

అజయ్:

మన స్నేహం కోసం.

మణి:

మరచిపోలేని కాలేజీ జ్ఞాపకాల కోసం.

సంజన:

ప్రతి కష్టంలో ఒకరికొకరం తోడుగా ఉండేందుకు.

కీర్తన:

అద్భుతమైన నాలుగు సంవత్సరాల కోసం.

నందిని:

మనలో ఎవరూ ఒంటరిగా అనిపించుకోకుండా ఉండేందుకు.

చివరగా విక్రమ్ చిరునవ్వుతో తన టీ కప్పును పైకెత్తాడు.

విక్రమ్:

మన స్నేహం కోసం... కాలేజీ పూర్తయిన తర్వాత కూడా ఇది ఎప్పటికీ అలాగే కొనసాగాలని కోరుకుంటున్నాను.

అందరూ తమ టీ కప్పులను ఒకదానికొకటి తాకించారు.

అందరూ కలిసి:

చియర్స్!

చల్లని సాయంత్రపు గాలి వీచుతూనే ఉంది. టీ స్టాల్ అంతా వారి నవ్వులతో మార్మోగిపోయింది.

ఆ చిన్న టీ బ్రేక్...

వారి ఇంజినీరింగ్ జీవితంలోని మొదటి అందమైన జ్ఞాపకాలలో ఒకటిగా మారుతోందని అప్పటికి వారిలో ఎవరికీ తెలియదు.

అది కేవలం ఒక టీ సమయం మాత్రమే కాదు...

సంతోషంలో, బాధలో, విజయాల్లో, అపజయాల్లో, జీవితంలోని ప్రతి మలుపులో ఒకరికొకరు అండగా నిలిచే నిజమైన స్నేహానికి ఆరంభం.