Episode -14

అబ్బాయిల హాస్టల్, మరుసటి రోజు ఉదయం

హాస్టల్ కారిడార్ సాధారణం కంటే చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

కిటికీ గుండా వచ్చిన ఉదయపు సూర్యకాంతి రూమ్ 204లోకి ప్రసరిస్తోంది.

అజయ్ ముందుగా నిద్రలేచాడు. విక్రమ్ ఇంకా నిద్రలోనే ఉండటం గమనించాడు.

అజయ్:

విక్రమ్... లేవరా. క్లాస్‌కి లేట్ అవుతాం.

విక్రమ్ నుంచి ఎలాంటి స్పందన రాలేదు.

అజయ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లి మెల్లగా కదిలించాడు.

అజయ్:

విక్రమ్?

విక్రమ్ నెమ్మదిగా కళ్లను తెరిచాడు.

విక్రమ్:

నాకు... ఒంట్లో బాగాలేదు.

అజయ్ వెంటనే విక్రమ్ నుదుటిపై చేయి పెట్టాడు.

అతని ముఖంలో ఆందోళన కనిపించింది.

అజయ్:

మణి! వినయ్! లేవండి!

మిగిలిన ఇద్దరూ వెంటనే మంచాలపై నుంచి లేచారు.

మణి:

ఏమైంది?

అజయ్:

విక్రమ్‌కి చాలా జ్వరం ఉంది.

మణి విక్రమ్ నుదుటిపై చేయి పెట్టి చూశాడు.

మణి:

చాలా వేడిగా ఉంది.

వినయ్ ఆందోళనగా చూశాడు.

వినయ్:

వెంటనే మెడికల్ రూమ్‌కి తీసుకెళ్లాలి.

విక్రమ్ లేచి కూర్చోవడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ తల తిరగడంతో మళ్లీ మంచంపై వాలిపోయాడు.

విక్రమ్:

నేను బాగానే ఉంటాను... మీరు ఇద్దరూ క్లాస్‌కి వెళ్లండి.

అజయ్ గట్టిగా తల ఊపాడు.

అజయ్:

అది కుదరదు.

విక్రమ్:

అటెండెన్స్ ముఖ్యం కదా.

అజయ్:

నీ ఆరోగ్యం అంతకంటే ముఖ్యం.

అజయ్ విక్రమ్‌ను సౌకర్యంగా కూర్చోబెట్టి ఒక వాటర్ బాటిల్ ఇచ్చాడు.

అజయ్:

కొంచెం నీళ్లు తాగు.

విక్రమ్ కొన్ని గుక్కలు నీళ్లు తాగాడు.

మణి వెంటనే హాస్టల్ వార్డెన్ ఆఫీస్‌కి వెళ్లి విక్రమ్ పరిస్థితి గురించి చెప్పాడు.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత వార్డెన్ రూమ్‌కి వచ్చాడు.

వార్డెన్:

వెంటనే క్యాంపస్ మెడికల్ సెంటర్‌కి తీసుకెళ్లాలి.

అజయ్ తల ఊపాడు.

అజయ్:

నేను తీసుకెళ్తాను సర్.

వార్డెన్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

వార్డెన్:

మంచిది. నీ లాంటి స్నేహితులు ఉండటం నిజంగా అదృష్టం.

అజయ్ విక్రమ్‌కు సహాయం చేస్తూ అతన్ని నెమ్మదిగా కాలేజీ మెడికల్ సెంటర్‌కి తీసుకెళ్లాడు.

---

కాలేజీ మెడికల్ సెంటర్

డాక్టర్ విక్రమ్‌ను పరీక్షించాడు.

డాక్టర్:

నీకు వైరల్ ఫీవర్ ఉంది. పెద్దగా ప్రమాదం ఏమీ లేదు. కానీ పూర్తిగా విశ్రాంతి తీసుకోవాలి.

డాక్టర్ అతని ఉష్ణోగ్రతను పరీక్షించాడు.

డాక్టర్:

102 డిగ్రీల జ్వరం ఉంది. కొన్ని మందులు రాస్తాను. ఈరోజు క్లాస్‌కి వెళ్లకూడదు.

అజయ్ డాక్టర్ చెప్పిన ప్రతి విషయాన్ని శ్రద్ధగా విన్నాడు.

అజయ్:

మందులు ఎంతసేపటికి ఒకసారి తీసుకోవాలి సర్?

డాక్టర్:

ఒక టాబ్లెట్ అల్పాహారం తర్వాత, మరో టాబ్లెట్ రాత్రి భోజనం తర్వాత తీసుకోవాలి. నీళ్లు ఎక్కువగా తాగేటట్లు చూడండి.

అజయ్ తల ఊపాడు.

అజయ్:

థ్యాంక్యూ డాక్టర్.

అతను మందులు తీసుకుని విక్రమ్‌ను తిరిగి హాస్టల్‌కి తీసుకెళ్లాడు.

---

అబ్బాయిల హాస్టల్ గది

విక్రమ్ ఇంకా బలహీనంగానే మంచంపై పడుకున్నాడు.

అజయ్ హాస్టల్ మెస్ నుంచి వేడి వేడి గంజి తీసుకొచ్చాడు.

అజయ్:

లే... మందులు వేసుకునే ముందు కొంచెం తిను.

విక్రమ్:

నాకు ఆకలిగా లేదు.

అజయ్:

తెలుసు. కానీ ఏమీ తినకుండా మందులు వేసుకోకూడదు.

అజయ్ చెప్పడంతో విక్రమ్ నెమ్మదిగా కొన్ని స్పూన్ల గంజి తిన్నాడు.

అజయ్ అతనికి టాబ్లెట్, ఒక గ్లాసు నీళ్లు ఇచ్చాడు.

అజయ్:

బాగుంది. ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా నిద్రపో.

విక్రమ్ బలహీనంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.

విక్రమ్:

థ్యాంక్యూ.

అజయ్ మంచం పక్కన ఒక కుర్చీ వేసుకుని కూర్చున్నాడు.

అజయ్:

నాకు ఎందుకు థ్యాంక్యూ చెబుతున్నావు?

విక్రమ్:

నా కోసం నువ్వు క్లాస్ మిస్ అయ్యావు.

అజయ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

అజయ్:

క్లాసులు ప్రతిరోజూ ఉంటాయి.

అతను విక్రమ్ వైపు అన్నయ్యలా చూస్తూ మాట్లాడాడు.

అజయ్:

కానీ ఒక స్నేహితుడికి మన అవసరం ఉన్నప్పుడు అతని పక్కన ఉండటం... దానికంటే ముఖ్యం.

విక్రమ్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

విక్రమ్:

నేను ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ ఇంటికి దూరంగా ఉండలేదు. ఈరోజు... నువ్వు నాకు మా కుటుంబాన్ని గుర్తు చేశావు.

అజయ్ మెల్లగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.

అజయ్:

అందుకే... ఇప్పుడు మేమే నీ కుటుంబం.

అంతలో మణి, వినయ్ క్లాస్ నుంచి తిరిగి వచ్చారు. వాళ్ల చేతుల్లో నోట్‌బుక్స్ ఉన్నాయి.

మణి:

ఈరోజు క్లాస్‌లో చెప్పిన నోట్స్ అన్నీ నీ కోసం రాసుకున్నాం.

వినయ్:

క్లాస్ మిస్ అయ్యానని నువ్వు టెన్షన్ పడాల్సిన అవసరం లేదు.

విక్రమ్ తన ముగ్గురు స్నేహితుల వైపు కృతజ్ఞతగా చూశాడు.

విక్రమ్:

మీ లాంటి స్నేహితులను పొందడానికి నేను ఏం చేశానో నాకు తెలియదు.

అజయ్ నవ్వాడు.

అజయ్:

బ్రదర్స్‌ని మనం సంపాదించుకోం... కొన్నిసార్లు జీవితం మనకు వాళ్లను బహుమతిగా ఇస్తుంది.

నలుగురూ ఒకరినొకరు చూసుకుని చిరునవ్వు నవ్వుకున్నారు.

బయట విద్యార్థులంతా తమ తమ క్లాస్‌లకు పరుగులు తీస్తున్నారు.

కానీ రూమ్ 204లో మాత్రం...

స్నేహం నెమ్మదిగా కుటుంబ బంధంగా మారుతోంది.

విక్రమ్‌కి ఒక విషయం అర్థమైంది.

తాను ఇంటికి దూరంగా ఉన్నప్పటికీ, తనకు మరో కుటుంబం దొరికింది.

తనకు కష్టం వచ్చిన ప్రతిసారీ తన పక్కన నిలబడే కుటుంబం.

---

C ప్రోగ్రామింగ్ క్లాస్‌రూమ్, అదే రోజు ఉదయం

C ప్రోగ్రామింగ్ లెక్చరర్ క్లాస్‌రూమ్‌లోకి వచ్చి అటెండెన్స్ తీసుకోవడం ప్రారంభించాడు.

విద్యార్థులందరూ తమ స్థానాల్లో కూర్చున్నారు.

మణి, వినయ్ కూడా నిశ్శబ్దంగా తమ స్థానాల్లో కూర్చున్నారు.

సంజన చివరి బెంచ్ వైపు చూసింది.

ఆమె ముఖంలో ఆందోళన కనిపించింది.

సంజన:

విక్రమ్ ఎక్కడ?

కీర్తన చుట్టూ చూసింది.

కీర్తన:

అజయ్ కూడా కనిపించడం లేదు.

నందిని మణి వైపు తిరిగింది.

నందిని:

మణి... ఏమైంది? వాళ్లిద్దరూ ఈరోజు ఎందుకు రాలేదు?

క్లాస్ ప్రారంభం కాకముందు వచ్చిన చిన్న విరామ సమయంలో మణి లేచి వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లాడు.

మణి:

విక్రమ్‌కి చాలా జ్వరం వచ్చింది.

ఆ ముగ్గురు అమ్మాయిలు ఆశ్చర్యంగా చూశారు.

సంజన:

ఏంటి? ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నాడు?

వినయ్:

ఈరోజు ఉదయం లేచేసరికి చాలా జ్వరం ఉంది. అజయ్ అతన్ని కాలేజీ మెడికల్ సెంటర్‌కి తీసుకెళ్లాడు.

కీర్తన ఆందోళనగా అడిగింది.

కీర్తన:

ఏమైనా సీరియస్‌గా ఉందా?

వినయ్:

డాక్టర్ వైరల్ ఫీవర్ అని చెప్పారు. విశ్రాంతి తీసుకుని మందులు వేసుకుంటే సరిపోతుందన్నారు.

నందిని ఊపిరి పీల్చుకుంది.

నందిని:

హమ్మయ్య... మేము చాలా భయపడ్డాం.

అప్పుడే లెక్చరర్ క్లాస్‌రూమ్‌లోకి వచ్చారు.

అందరూ వెంటనే తమ తమ సీట్లలోకి వెళ్లి కూర్చున్నారు.

కానీ సంజన మనసులో మాత్రం విక్రమ్ గురించిన ఆందోళన ఇంకా అలాగే ఉంది.