Epsiode -3

సీన్ – మరుసటి రోజు

కాలేజ్ క్యాంపస్ – ఉదయం

ఉదయపు సూర్యకాంతిలో కాలేజ్ క్యాంపస్ సందడిగా కనిపిస్తోంది. కొత్తగా వచ్చిన స్టూడెంట్స్ గుంపులు గుంపులుగా తిరుగుతున్నారు. కొందరి ముఖాల్లో ఎగ్జైట్‌మెంట్... మరికొందరిలో ఫస్ట్ డే టెన్షన్.

బ్రేక్‌ఫాస్ట్ ముగించుకుని విక్రమ్, మణి, అజయ్ ముగ్గురూ క్యాంపస్‌లోకి వస్తారు.

మణి:

అమ్మో... కాలేజ్ ఫొటోల్లో చూసిన దానికంటే చాలా పెద్దగా ఉందిరా!

అజయ్:

పెద్దగా ఉండటం ఓకే... ముందు మన క్లాస్ ఎక్కడుందో కనుక్కోండి రా. లేదంటే ఫస్ట్ డేనే మిస్సింగ్ కంప్లైంట్ ఇవ్వాల్సి వస్తది.

విక్రమ్: (నవ్వుతూ)

నీ ఓవరాక్షన్‌కి మాత్రం ఫస్ట్ డే, లాస్ట్ డే అనే తేడా ఉండదురా.

అజయ్:

అది టాలెంట్ రా... అందరికీ ఉండదు.

ముగ్గురూ నవ్వుకుంటూ క్లాస్‌రూమ్ కోసం వెతుకుతుంటారు.

అప్పుడే ఒక అబ్బాయి వాళ్ల దగ్గరికి వస్తాడు.

అబ్బాయి:

ఎక్స్‌క్యూస్ మీ బ్రో... మీరు ఫస్ట్ ఇయర్ CSE ఆ?

విక్రమ్:

అవును బ్రో.

అబ్బాయి: (హ్యాపీగా)

హమ్మయ్య! ఫైనల్లీ మన బ్యాచ్ వాళ్లు దొరికారు. నేను వినయ్. అరగంట నుంచి CSE క్లాస్ కోసం తిరుగుతున్నా.

అజయ్:

వెల్కమ్ టు ది క్లబ్ బ్రో. మేము కూడా అదే పనిలో ఉన్నాం.

వినయ్:

అయితే మీతో పాటు నేనూ రావచ్చా?

అజయ్:

రావచ్చు ఏంటి బ్రో... పద! నలుగురం కలిసి తప్పిపోదాం.

అందరూ నవ్వుకుంటారు.

నలుగురూ కలిసి క్లాస్‌రూమ్ వెతుకుతూ చివరకు క్లాస్‌కి చేరుకుంటారు.

---

సీన్ – క్లాస్‌రూమ్

క్లాస్‌రూమ్ మొత్తం కొత్త స్టూడెంట్స్‌తో సందడిగా ఉంది. ఎక్కడ చూసినా పరిచయాలు... నవ్వులు... కొత్త ఫ్రెండ్స్.

విక్రమ్, మణి, అజయ్, వినయ్ ఒకచోట కూర్చుంటారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ముగ్గురు అమ్మాయిలు క్లాస్‌లోకి వచ్చి వీళ్ల ముందు బెంచ్‌లో కూర్చుంటారు.

సంజన వెనక్కి తిరిగి చూస్తుంది.

సంజన:

హాయ్... నేను సంజన.

నందిని:

నేను నందిని.

కీర్తన:

కీర్తన.

విక్రమ్:

హాయ్... విక్రమ్.

మణి:

మణి.

అజయ్:

అజయ్.

వినయ్:

నేను వినయ్.

సంజన: (నవ్వుతూ)

నైస్ మీటింగ్ యూ గైస్.

కీర్తన:

కాలేజ్ మొదలై ఇంకా గంట కూడా కాలేదు... అప్పుడే గ్రూప్ రెడీ అయిపోయినట్టుంది.

అజయ్:

గ్రూప్ కాదు... బ్యాచ్!

నందిని:

సరే సరే... ఇదే ఫ్రెండ్‌షిప్ ఫైనల్ ఇయర్ వరకు ఉంటే చాలు.

అజయ్:

ఫైనల్ ఇయర్ వరకేనా?

అందరూ అజయ్ వైపు చూస్తారు.

అజయ్:

లైఫ్ లాంగ్ ఉండాలి!

వినయ్:

అబ్బా... ఫస్ట్ డేనే ఎమోషనల్ డైలాగ్ కొట్టేశాడు.

అందరూ నవ్వుతారు.

అప్పుడే క్లాస్ టీచర్ లోపలికి వస్తారు.

అందరూ వెంటనే సైలెంట్ అవుతారు.

క్లాస్ టీచర్:

గుడ్ మార్నింగ్, ఎవ్రీవన్.

స్టూడెంట్స్:

గుడ్ మార్నింగ్, సర్!

క్లాస్ టీచర్:

వెల్కమ్ టు ఇంజినీరింగ్.

ఈరోజు నుంచి మీ జీవితంలో ఒక కొత్త జర్నీ మొదలవుతోంది.

ఈ నాలుగేళ్లు... కేవలం చదువు మాత్రమే కాదు.

మీకు మంచి ఫ్రెండ్స్ దొరుకుతారు... కొన్ని మంచి జ్ఞాపకాలు మిగులుతాయి... కొన్ని తప్పులు చేస్తారు... వాటి నుంచి చాలా నేర్చుకుంటారు.

కష్టపడి చదవండి.

అదే సమయంలో... ఈ జర్నీని ఎంజాయ్ చేయడం మాత్రం మర్చిపోకండి.

క్లాస్ మొత్తం చప్పట్లు కొడుతుంది.

లెక్చర్ మొదలవుతుంది.

విక్రమ్ నెమ్మదిగా క్లాస్‌రూమ్ అంతా చూస్తాడు.

అతని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు.

చాలా రోజుల తర్వాత...

"నేను కూడా ఎక్కడో ఒక చోట belong అవుతున్నాను..."

అనే ఫీలింగ్ విక్రమ్‌కి కలుగుతుంది.

కానీ...

ఈ చిన్న పరిచయాలే తన జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన బంధాలుగా మారతాయని...

వాళ్లతో కలిసి జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే జ్ఞాపకాలు సృష్టిస్తాడని...

ఆ క్షణంలో విక్రమ్‌కి తెలియదు.

---

సీన్ – అదే క్లాస్‌రూమ్ – కొద్దిసేపటి ముందు

లెక్చరర్ ఇంకా క్లాస్‌కి రాలేదు.

క్లాస్ మొత్తం స్టూడెంట్స్ మాటలతో సందడిగా ఉంది.

విక్రమ్ మాత్రం సైలెంట్‌గా కూర్చుని... క్లాస్‌లో ఉన్న ఒక్కో ముఖాన్ని జాగ్రత్తగా చూస్తుంటాడు.

అజయ్ కొద్దిసేపు విక్రమ్‌ని గమనిస్తాడు.

అజయ్:

రేయ్...

విక్రమ్ స్పందించడు.

అజయ్:

రేయ్ విక్రమ్!

విక్రమ్:

హా? ఏంట్రా?

అజయ్:

నేను అదే అడగాలి... ఏంట్రా?

విక్రమ్:

ఏమైంది?

అజయ్:

క్లాస్‌లోకి వచ్చినప్పటి నుంచి CCTV కెమెరాలా అటూ ఇటూ చూస్తున్నావ్.

ఎవర్ని వెతుకుతున్నావ్?

విక్రమ్:

ఎవర్నీ కాదు రా.

మణి: (నవ్వుతూ)

ఆ డైలాగ్ చెప్పినప్పుడే కన్ఫర్మ్ అయిపోయింది. ఎవరో ఉన్నారు.

అజయ్:

చెప్పరా... ఎవరు ఆమె?

విక్రమ్ చిన్నగా నవ్వుతాడు.

విక్రమ్:

అది... పెద్ద కథ రా.

అజయ్:

లెక్చరర్ ఇంకా రాలేదు. మన దగ్గర టైమ్ ఉంది.

స్టార్ట్ చెయ్.

విక్రమ్ కొద్దిసేపు సైలెంట్‌గా ఉంటాడు.

విక్రమ్:

నేను స్కూల్లో ఉన్నప్పుడు...

ఒక అమ్మాయిని చూశాను.

ఒక్కసారి మాత్రమే.

అజయ్:

అబ్బా...

మణి:

రేయ్... మధ్యలో డిస్టర్బ్ చేయకు.

విక్రమ్:

ఎందుకో తెలీదు...

ఆమెతో మాట్లాడాలి అనిపించింది.

కనీసం ఫ్రెండ్ అవ్వాలి అనుకున్నా.

కానీ నేను మాట్లాడేలోపే... ఆమె వెళ్లిపోయింది.

ఆ తర్వాత మళ్లీ కనిపించలేదు.

మణి:

అంతేనా?

విక్రమ్:

లేదు.

ఇంటర్‌లో జాయిన్ అయిన తర్వాత...

ఒకరోజు మళ్లీ ఆమెని చూశా.

అజయ్:

ఏంటి?!

విక్రమ్:

అవును.

అదే అమ్మాయి.

ఈసారి మాత్రం ఆమె ఎవరో తెలుసుకోవాలి అనుకున్నా.

కానీ...

మళ్లీ మిస్ అయ్యింది.

కొద్దిసేపు అందరూ సైలెంట్‌గా ఉంటారు.

మణి:

అంటే... ఒకే అమ్మాయిని రెండుసార్లు చూశావ్?

విక్రమ్:

హ్మ్.

అజయ్:

పేరు?

విక్రమ్:

తెలీదు.

అజయ్:

కాలేజ్?

విక్రమ్:

తెలీదు.

మణి:

ఊరు?

విక్రమ్:

అది కూడా తెలీదు.

అజయ్ విక్రమ్ వైపు విచిత్రంగా చూస్తాడు.

అజయ్:

రేయ్... నీకు అసలు ఏం తెలుసురా?

అందరూ నవ్వుతారు.

విక్రమ్: (నవ్వుతూ)

ఏం తెలీదు.

కానీ...

ఎందుకో మళ్లీ కలుస్తానని అనిపిస్తుంది.

మణి:

డెస్టినీ?

విక్రమ్:

బహుశా.

అజయ్ క్లాస్ మొత్తం చూస్తాడు.

అజయ్:

అందుకేనా క్లాస్‌లో ప్రతి అమ్మాయి ముఖం స్కాన్ చేస్తున్నావ్?

విక్రమ్:

ఏమో రా...

ఆమె ఇక్కడే ఉంటుందేమో అని చిన్న హోప్.

అజయ్:

చూడు బ్రో...

ఆమె నిజంగా నీ డెస్టినీ అయితే...

నువ్వు వెతకాల్సిన అవసరం లేదు.

ఆమె ఆటోమేటిక్‌గా నీ లైఫ్‌లోకి వస్తుంది.

విక్రమ్ అజయ్ వైపు చూస్తాడు.

అజయ్:

అప్పటివరకు మాత్రం ఇలా అందర్నీ స్కాన్ చేయకు.

లేకపోతే...

అటెండెన్స్ తీసుకోవడానికి వచ్చిన కొత్త లెక్చరర్ అనుకుంటారు.

అందరూ గట్టిగా నవ్వుతారు.

విక్రమ్: (నవ్వుతూ)

సరే రా...

వెయిట్ చేస్తా.

విధి రెండుసార్లు కలిపింది కదా...

మూడోసారి కూడా కలపొచ్చు.

అప్పుడే లెక్చరర్ క్లాస్‌లోకి వస్తారు.

అందరూ వెంటనే సైలెంట్ అవుతారు.

విక్రమ్ ముందుకు చూస్తాడు.

కానీ...

అతని మనసులో మాత్రం ఒక చిన్న ఆశ ఇంకా అలాగే ఉంటుంది.

"మళ్లీ కలుస్తామేమో..."