Episode -11

కాలేజీ కాంటీన్, మధ్యాహ్న భోజన విరామం

మధ్యాహ్న భోజన సమయాన్ని సూచిస్తూ కాలేజీ బెల్ మోగింది.

ట్రింగ్... ట్రింగ్...

విద్యార్థులందరూ తమ క్లాస్‌రూమ్‌ల నుంచి బయటకు వచ్చారు. కారిడార్లు నవ్వులు, సందడి, సరదా సంభాషణలతో కళకళలాడుతున్నాయి.

అజయ్ తన కడుపు పట్టుకుని నాటకీయంగా అన్నాడు.

అజయ్:

అయ్యో... ఈ బెల్ కోసం నా కడుపు మొదటి పీరియడ్ నుంచే ఎదురుచూస్తోంది!

అందరూ నవ్వేశారు.

మణి:

పదండి... కాంటీన్‌లో రద్దీ పెరగకముందే వెళ్లిపోదాం.

విక్రమ్, అజయ్, మణి, వినయ్, సంజన, కీర్తన, నందిని అందరూ కలిసి కాలేజీ కాంటీన్ వైపు నడిచారు.

కాంటీన్ విద్యార్థులతో కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. కొందరు భోజనం తీసుకుంటున్నారు. మరికొందరు టీ, స్నాక్స్ తింటూ సరదాగా మాట్లాడుకుంటున్నారు.

వినయ్:

ఈ కాంటీన్ చూస్తుంటే రైల్వే స్టేషన్‌లా ఉంది.

కీర్తన:

లంచ్ టైమ్ వచ్చిందంటే అందరూ ఇలాగే ఆలోచిస్తారు కదా.

కొంతసేపు క్యూలో నిలబడి అందరూ తమ భోజనం తీసుకున్నారు. కిటికీ పక్కన ఉన్న పెద్ద టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు.

అజయ్ చుట్టూ చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

అజయ్:

ఇప్పటి నుంచి ఈ టేబుల్ మన గ్యాంగ్‌దే.

సంజన:

దాన్ని ఎవరు రిజర్వ్ చేశారు?

అజయ్:

ఇప్పుడే నేను చేశాను.

అందరూ నవ్వుకుంటూ తమ స్థానాల్లో కూర్చున్నారు.

భోజనం చేస్తూనే అందరూ సరదాగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు.

మణి:

అయితే... ఎవరి భోజనం ఇంటి నుంచి వచ్చింది?

సంజన తన లంచ్‌బాక్స్ పైకెత్తి చూపించింది.

సంజన:

నాది.

కీర్తన, నందిని కూడా తమ లంచ్‌బాక్స్‌లను చూపించారు.

కీర్తన:

ఇంట్లో చేసిన భోజనానికి వేరే రుచే ఉంటుంది.

అజయ్ తన ప్లేట్‌లో ఉన్న హాస్టల్ భోజనాన్ని చూసి నిట్టూర్చాడు.

అజయ్:

అయ్యో... మాకు ఆ విషయం గుర్తు చేయొద్దు.

విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

విక్రమ్:

నాకు ఇప్పటికే మా అమ్మ వంట చాలా గుర్తొస్తోంది.

వినయ్:

నాకూ అదే పరిస్థితి.

వాళ్ల ముఖాల్లోని నిరాశను చూసి సంజన చిరునవ్వు నవ్వింది.

సంజన:

ఇదిగో... మా ఇంట్లో చేసిన ఆలుగడ్డ కూర కొంచెం తీసుకో.

అని విక్రమ్ ప్లేట్‌లో కొద్దిగా వడ్డించింది.

విక్రమ్:

నిజంగానా?

సంజన:

ఖచ్చితంగా.

కీర్తన, నందిని కూడా తమ వంటకాలను అబ్బాయిలతో పంచుకున్నారు.

కొద్దిసేపటికే అందరూ ఒకరి భోజనం మరొకరు రుచి చూస్తూ సరదాగా గడపసాగారు.

అజయ్:

ఇప్పుడే నిజమైన కాలేజీ లంచ్‌లా అనిపిస్తోంది.

మణి:

కలిసి భోజనం పంచుకుని తింటే రుచి ఇంకా పెరుగుతుంది.

నందిని:

అదే నిజం.

భోజనం చేస్తుండగా అజయ్ ఒక్కసారిగా విక్రమ్ వైపు చూశాడు.

అజయ్:

విక్రమ్... మరి నీ డెస్టినీ గర్ల్‌ని మాకు ఎప్పుడు పరిచయం చేస్తావు?

టేబుల్ మొత్తం నవ్వులతో మార్మోగిపోయింది.

విక్రమ్ తల ఊపాడు.

విక్రమ్:

ముందు ఆమెను కనుగొనాలి కదా.

కీర్తన:

పర్లేదు. ప్రతి డిపార్ట్‌మెంట్‌లో మేమూ వెతుకుతాం.

వినయ్:

ఇంజినీరింగ్‌లో వేలమంది స్టూడెంట్స్ ఉంటారు.

అజయ్:

అయితే నాలుగు సంవత్సరాల బ్యాచ్‌లన్నీ వెతుకుదాం.

సంజన:

విధి నిజంగా మిమ్మల్ని కలపాలనుకుంటే... సరైన సమయంలో తప్పకుండా కలుపుతుంది.

విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

విక్రమ్:

నేనూ అదే నమ్ముతున్నాను.

కొన్ని క్షణాలు అందరూ నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నారు. కిటికీ గుండా వస్తున్న చల్లని గాలి ఆ మధ్యాహ్నాన్ని మరింత ఆహ్లాదకరంగా మార్చింది.

అంతలో అజయ్ ఒక్కసారిగా విక్రమ్ ప్లేట్ వైపు చూపించాడు.

అజయ్:

అరే! నా చికెన్ ముక్క ఎవరు తీసుకున్నారు?

విక్రమ్ నవ్వుతూ అన్నాడు.

విక్రమ్:

అది ఎవరూ చూసుకోకుండా ఒంటరిగా ఉంది... అందుకే తీసుకున్నాను.

అజయ్:

అది దొంగతనం అంటారు!

మణి వెంటనే అన్నాడు.

మణి:

అభ్యంతరం తిరస్కరించబడింది!

వినయ్ నవ్వుతూ అన్నాడు.

వినయ్:

సాక్ష్యం ఇప్పటికే కడుపులోకి వెళ్లిపోయింది.

టేబుల్ మొత్తం మళ్లీ నవ్వులతో మార్మోగిపోయింది.

వారి నవ్వులు విని పక్క టేబుళ్ల వద్ద ఉన్న విద్యార్థులు కూడా వారి వైపు తిరిగి చూసి చిరునవ్వు నవ్వారు.

భోజనం ముగిసిన తర్వాత అందరూ కలిసి టేబుల్‌ను శుభ్రం చేశారు.

సంజన:

ప్రతిరోజూ ఇలాగే కలిసి లంచ్ చేద్దాం.

కీర్తన:

నేనూ ఒప్పుకుంటున్నాను.

నందిని:

మనమంతా కలిసి ఉంటే కాలేజీ జీవితం ఇంకా అందంగా ఉంటుంది.

అజయ్ తన చేయిని టేబుల్ మధ్యలో చాపాడు.

అజయ్:

ఒక మాట ఇవ్వండి.

అందరూ తమ చేతులను ఒకదానిపై ఒకటి ఉంచారు.

అజయ్:

కాలేజీ ఎంత బిజీ అయినా... ప్రతిరోజూ కలిసి లంచ్ చేసే సమయం మాత్రం తప్పకుండా కేటాయిద్దాం.

అందరూ కలిసి:

ప్రామిస్!

అప్పుడే లంచ్ బ్రేక్ ముగిసిందని సూచిస్తూ బెల్ మళ్లీ మోగింది.

ముఖాలపై చిరునవ్వులు, మనసుల్లో కొత్త జ్ఞాపకాలతో ఆ ఏడుగురు స్నేహితులు తమ తదుపరి క్లాస్ వైపు నడిచారు.

ఆ రోజు కలిసి చేసిన ఆ సాధారణ మధ్యాహ్న భోజనం... భవిష్యత్తులో వారి కాలేజీ జీవితంలోని అత్యంత మధురమైన జ్ఞాపకాలలో ఒకటిగా మిగిలిపోతుందని అప్పటికి వారిలో ఎవరికీ తెలియదు.