Epsiode -4

సీన్ – క్లాస్‌రూమ్

లెక్చరర్ ఇంకా క్లాస్‌కి రాలేదు.

క్లాస్‌రూమ్ మొత్తం స్టూడెంట్స్ మాటలు, నవ్వులతో సందడిగా ఉంది.

విక్రమ్ మాత్రం సైలెంట్‌గా కూర్చుని... క్లాస్‌లో ఉన్న ఒక్కో ముఖాన్ని ఏదో ఆశతో గమనిస్తుంటాడు.

అజయ్ కొద్దిసేపటి నుంచి విక్రమ్‌ని గమనిస్తుంటాడు.

అజయ్:

విక్రమ్...

విక్రమ్ స్పందించడు.

అజయ్:

రేయ్ విక్రమ్!

విక్రమ్:

హా... ఏంట్రా?

అజయ్:

క్లాస్‌లోకి వచ్చినప్పటి నుంచి చూస్తున్నా... అటూ ఇటూ చూస్తూనే ఉన్నావ్.

ఎవర్ని వెతుకుతున్నావ్ రా?

విక్రమ్ చిన్నగా నవ్వుతాడు.

విక్రమ్:

ఒకర్ని...

కానీ తను ఇక్కడ ఉందో లేదో కూడా నాకు తెలీదు.

మణి:

ఒకరా?

అజయ్, మణి ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకుంటారు.

మణి:

ఎవరు ఆమె?

విక్రమ్:

అది పెద్ద కథ రా.

అజయ్:

లెక్చరర్ ఇంకా రాలేదు.

మన దగ్గర టైమ్ ఉంది... చెప్పు.

విక్రమ్ కొద్దిసేపు సైలెంట్‌గా ఉంటాడు.

లోతుగా ఊపిరి తీసుకుని మాట్లాడటం మొదలుపెడతాడు.

విక్రమ్:

నాకు పదేళ్లు ఉన్నప్పుడు...

మా స్కూల్లో ఒక అమ్మాయిని చూశా.

ఎందుకో తెలీదు రా...

తనని చూసిన మొదటి క్షణమే... తనతో ఫ్రెండ్ అవ్వాలి అనిపించింది.

మాట్లాడాలని చాలా ట్రై చేశా.

ఒకరోజు ధైర్యం చేసి తన దగ్గరికి వెళ్లా...

కానీ...

నేను తన దగ్గరికి వెళ్లేలోపే తను అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

ఆ రోజు తర్వాత...

ప్రతిరోజూ స్కూల్లో తన కోసం వెతికేవాడిని.

కానీ మళ్లీ ఎప్పుడూ కనిపించలేదు.

మణి, అజయ్ సైలెంట్‌గా విక్రమ్ మాటలు వింటుంటారు.

విక్రమ్:

రోజులు గడిచిపోయాయి...

చదువు... ఎగ్జామ్స్...

అలా టెన్త్ కూడా అయిపోయింది.

నేను కూడా ఆ విషయం మర్చిపోవడానికి ట్రై చేశా.

కానీ ఇంటర్‌లో జాయిన్ అయిన తర్వాత...

ఒకరోజు...

నేను అసలు ఊహించని విషయం జరిగింది.

అజయ్:

ఏమైంది?

విక్రమ్:

తనని మళ్లీ చూశా.

అజయ్:

అదే అమ్మాయినా?

విక్రమ్:

అవును రా...

అదే అమ్మాయి.

నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది.

తనని చూసిన క్షణం...

నా కళ్లనే నేను నమ్మలేకపోయా.

ఈసారి ఎలాగైనా మాట్లాడాలి అనుకున్నా.

కానీ...

మళ్లీ అదే జరిగింది.

కొన్ని నిమిషాల్లో తను కనిపించకుండా పోయింది.

కాలేజ్ మొత్తం వెతికా రా...

ప్రతి క్లాస్ చూశా...

కానీ తను దొరకలేదు.

మణి:

కనీసం తన పేరు కూడా తెలుసుకోలేకపోయావా?

విక్రమ్ తల అడ్డంగా ఊపుతాడు.

విక్రమ్:

లేదు.

తన పేరు తెలీదు...

ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో తెలీదు...

తన గురించి ఏమీ తెలీదు.

నిజం చెప్పాలంటే...

ఇప్పటివరకు తనతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.

అజయ్:

ఆ తర్వాత?

విక్రమ్ కొద్దిసేపు ఆలోచిస్తాడు.

విక్రమ్:

ఆ తర్వాత...

లైఫ్ ఆగలేదు కదా రా.

ముందుకు వెళ్లిపోయింది.

కొత్త ఫ్రెండ్స్ వచ్చారు...

చాలా ప్రాబ్లమ్స్ వచ్చాయి...

నమ్మిన కొంతమందిని కోల్పోయా...

చాలా విషయాలు నేర్చుకున్నా.

కానీ...

ఎక్కడో మనసులో...

ఆ రెండు క్షణాలు మాత్రం ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు.

ఎందుకో తెలీదు...

మా దారులు రెండుసార్లు కలవడానికి ఏదో కారణం ఉందని అనిపిస్తుంది.

మణి:

అంటే...

ఇప్పటికీ తనని మళ్లీ కలుస్తానని నమ్ముతున్నావా?

విక్రమ్:

అవును.

బహుశా నేను పిచ్చోడినని అనుకోవచ్చు.

కానీ నేను ఒకటి నమ్ముతా రా...

మన జీవితంలో ఉండాల్సిన వ్యక్తి నిజంగా మన కోసం రాసి ఉంటే...

ఎంత టైమ్ పట్టినా...

ఎంత దూరం వెళ్లినా...

సరైన టైమ్ వచ్చినప్పుడు విధి మళ్లీ మన దగ్గరికి తీసుకొస్తుంది.

అజయ్ చిన్నగా నవ్వుతాడు.

అజయ్:

సరే...

అయితే ఒక డీల్.

విక్రమ్:

ఏంటి?

అజయ్:

ఈరోజు నుంచి...

నీ డెస్టినీ... మా మిషన్ కూడా.

ఈ క్యాంపస్‌లో తను ఎక్కడున్నా...

మనమందరం కలిసి వెతుకుదాం.

మణి:

కరెక్ట్!

ఇప్పటి నుంచి నువ్వు ఒక్కడివే వెతకట్లేదు రా.

మేమున్నాం.

విక్రమ్ ఇద్దరి వైపు చూస్తాడు.

అతని ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు.

విక్రమ్:

థాంక్స్ రా...

బహుశా...

విధి నాకు ఇచ్చిన ఇంకో గిఫ్ట్ మీరేమో.

నిజమైన ఫ్రెండ్స్.

ముగ్గురూ ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకుంటారు.

అప్పుడే లెక్చరర్ క్లాస్‌రూమ్‌లోకి వస్తారు.

ముగ్గురూ వెంటనే తమ సీట్లలో సరిగ్గా కూర్చుంటారు.

అది...

వాళ్ల కాలేజ్ జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయానికి ఆరంభం.

---

సీన్ – కాలేజ్ క్లాస్‌రూమ్ – బ్రేక్ టైమ్

లెక్చరర్ క్లాస్ ముగించుకుని బయటికి వెళ్తారు.

వెంటనే క్లాస్‌రూమ్ మళ్లీ స్టూడెంట్స్ మాటలతో సందడిగా మారుతుంది.

అజయ్ అందరినీ తన దగ్గరికి పిలుస్తాడు.

అజయ్:

రేయ్... గైస్! అందరూ ఇటు రండి.

ఒక ఇంట్రెస్టింగ్ విషయం చెప్పాలి.

సంజన:

ఏమైంది?

నందిని:

ఎందుకు అంత ఎగ్జైట్ అవుతున్నావ్?

కీర్తన:

ఏంటో త్వరగా చెప్పు.

వినయ్:

సస్పెన్స్ బిల్డ్ చేయకు బ్రో.

అజయ్ విక్రమ్ వైపు చూస్తాడు.

అజయ్:

మన విక్రమ్ గురించే.

అందరూ ఒక్కసారిగా విక్రమ్ వైపు చూస్తారు.

విక్రమ్:

రేయ్ అజయ్...

వద్దురా... మొదలుపెట్టకు.

అజయ్:

నో ఛాన్స్!

ఇప్పుడు వీళ్లు కూడా మన గ్రూపే కదా.

వీళ్లకి తెలియాలి.

మణి: (నవ్వుతూ)

చెప్పరా... చెప్పు.

విక్రమ్:

నువ్వు కూడా మొదలుపెట్టావా రా?

అందరూ నవ్వుతారు.

అజయ్:

మన విక్రమ్...

చిన్నప్పటి నుంచి ఒకరి కోసం వెతుకుతున్నాడు.

సంజన:

ఒకరా?

ఎవరు?

అజయ్:

ఒక అమ్మాయి.

విక్రమ్‌కి పదేళ్లు ఉన్నప్పుడు స్కూల్లో తనని మొదటిసారి చూశాడు.

తనతో ఫ్రెండ్ అవ్వాలని అనుకున్నాడు.

కానీ మాట్లాడేలోపే...

తను కనిపించకుండా పోయింది.

కీర్తన:

ఆ తర్వాత?

అజయ్:

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత...

మనోడు ఇంటర్‌లో జాయిన్ అయ్యాడు.

అక్కడ...

అదే అమ్మాయిని మళ్లీ చూశాడు.

నందిని:

నిజంగా అదే అమ్మాయా?

అజయ్:

మనోడు మాత్రం హండ్రెడ్ పర్సెంట్ అదే అమ్మాయి అంటున్నాడు.

ఈసారి అయినా మాట్లాడాలి అనుకున్నాడు.

కానీ...

మళ్లీ మిస్.

కీర్తన:

అయ్యో...

నందిని:

కనీసం తన పేరు అయినా తెలుసా?

అజయ్:

లేదు.

పేరు తెలీదు.

ఊరు తెలీదు.

ఎక్కడుంటుందో తెలీదు.

అసలు తన గురించి ఏమీ తెలీదు.

ఇంకో హైలైట్ ఏంటంటే...

ఇప్పటివరకు ఆమెతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.

వినయ్:

ఏంటి బ్రో...

ఇది నిజంగా నమ్మలేకపోతున్నా.

సంజన విక్రమ్ వైపు చూస్తుంది.

సంజన:

ఇన్ని సంవత్సరాలు అయినా...

ఇంకా తనని గుర్తుపెట్టుకున్నావా?

విక్రమ్ చిన్నగా నవ్వుతాడు.

అజయ్ మధ్యలో మాట్లాడతాడు.

అజయ్:

గుర్తుపెట్టుకోవడమే కాదు.

మనోడు ఆమె తన డెస్టినీ అని నమ్ముతున్నాడు.

అందుకే మార్నింగ్ నుంచి క్లాస్‌లో అందరి ముఖాలు స్కాన్ చేస్తున్నాడు.

బహుశా తను కూడా ఈ కాలేజ్‌లోనే ఉంటుందేమో అని.

అందరూ ఆసక్తిగా విక్రమ్ వైపు చూస్తారు.

విక్రమ్ కొంచెం సిగ్గుగా నవ్వుతాడు.

విక్రమ్:

నాకు తెలుసు...

వినడానికి కొంచెం వింతగా ఉంటుంది.

కానీ...

ఇద్దరు నిజంగా కలవాలని రాసి ఉంటే...

ఎన్ని సంవత్సరాలు గడిచినా...

ఎంత దూరంలో ఉన్నా...

ఏదో ఒకరోజు విధి వాళ్లని మళ్లీ కలుపుతుందని నేను నమ్ముతా.

ఒక్క క్షణం అందరూ సైలెంట్ అవుతారు.

సంజన చిన్నగా నవ్వుతుంది.

సంజన:

నాకు మాత్రం వింతగా అనిపించట్లేదు.

కొన్నిసార్లు...

మనం అసలు ఊహించని విధంగా లైఫ్ మనల్ని సర్‌ప్రైజ్ చేస్తుంది.

విక్రమ్ సంజన వైపు చూస్తాడు.

వినయ్:

అయితే ఫిక్స్!

ఈరోజు నుంచి మనమందరం నీ మిస్టరీ గర్ల్‌ని వెతుకుతాం.

కీర్తన:

తను ఈ కాలేజ్‌లో ఉంటే...

ఎక్కడున్నా సరే... కనిపెట్టేస్తాం.

నందిని:

మన గ్రూప్ ఫస్ట్ మిషన్ ఇదే అనుకో.

అజయ్ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడతాడు.

అజయ్:

ఎగ్జాక్ట్లీ!

ఈరోజు నుంచి...

"ఆపరేషన్ డెస్టినీ!"

అందరూ గట్టిగా నవ్వుతారు.

విక్రమ్: (నవ్వుతూ)

థాంక్యూ గైస్...

తను దొరుకుతుందో లేదో నాకు తెలీదు.

కానీ...

మీలాంటి ఫ్రెండ్స్ దొరకడం మాత్రం నా లక్.

అందరూ చిరునవ్వుతో ఒకరినొకరు చూసుకుంటారు.

అప్పుడే బెల్ మోగుతుంది.

అజయ్:

అబ్బా... మళ్లీ క్లాస్!

వినయ్:

ఆపరేషన్ డెస్టినీకి చిన్న బ్రేక్.

అందరూ నవ్వుకుంటూ తమ సీట్లలోకి వెళ్తారు.

కొత్త స్నేహం...

ఒక తెలియని అమ్మాయి...

ఒక చిన్న ఆశ...

మరియు...

వాళ్లందరినీ కలిపిన ఒక కొత్త మిషన్.

"ఆపరేషన్ డెస్టినీ."