Epsiode -5

సీన్ – బాయ్స్ హాస్టల్ – రాత్రి

కాలేజ్‌లో మొదటి రోజు ముగిసింది.

అలసిపోయిన విక్రమ్ తన హాస్టల్ రూమ్‌లోకి వస్తాడు.

రూమ్‌లో కొందరు స్టూడెంట్స్ నవ్వుకుంటూ మాట్లాడుకుంటుంటారు.

విక్రమ్ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా తన బెడ్‌పై కూర్చుంటాడు.

తన లంచ్‌బాక్స్ తెరిచి అందులో ఉన్న భోజనం చూస్తాడు.

చిన్నగా నవ్వుకుంటూ...

విక్రమ్:

అమ్మ చేతి వంట ముందు... ఇవన్నీ ఏం సరిపోతాయ్...

కొన్ని ముద్దలు తింటాడు.

కానీ ఆకలి అనిపించదు.

ఇంటి జ్ఞాపకాలు ఒక్కసారిగా మనసును తాకుతాయి.

వెంటనే ఫోన్ తీసుకుని అమ్మకు కాల్ చేస్తాడు.

అమ్మ:

హలో విక్రమ్...

ఎలా ఉన్నావ్ నాన్న?

విక్రమ్:

హాయ్ అమ్మ...

అమ్మ:

ఏంట్రా...

గొంతు బాగాలేదు.

ఏమైనా జరిగిందా?

విక్రమ్:

ఏం లేదు అమ్మ...

అంతా బాగానే ఉంది.

కానీ...

మీరు చాలా గుర్తొస్తున్నారు.

అమ్మ:

మాకు కూడా నువ్వే గుర్తొస్తున్నావ్ నాన్న.

సరిగ్గా తింటున్నావా?

విక్రమ్:

ట్రై చేస్తున్నా...

కానీ హాస్టల్ ఫుడ్...

నీ చేతి వంటలా ఉండదు కదా.

ఇంతగా మిస్ అవుతానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.

అమ్మ నవ్వుతుంది.

అమ్మ:

నువ్వు ఒకరోజు ఇదే చెప్తావని నాకు ముందే తెలుసు.

విక్రమ్:

నీ పప్పు...

నీ చికెన్ కర్రీ...

డిన్నర్ టైమ్‌లో "విక్రమ్... భోజనం రెడీ" అని పిలిచే నీ గొంతు...

అన్నీ మిస్ అవుతున్నా అమ్మ.

అమ్మ:

ఏడవకు నాన్న.

కొన్ని రోజులు కష్టంగానే ఉంటుంది.

తర్వాత అలవాటు అయిపోతుంది.

హాలిడేస్‌కి ఇంటికి రాగానే...

నీకు ఇష్టమైనవన్నీ చేసి పెడతా.

విక్రమ్:

ప్రామిస్?

అమ్మ:

ప్రామిస్.

విక్రమ్ చిన్నగా నవ్వుతాడు.

కానీ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతాయి.

విక్రమ్:

ఐ మిస్ యూ అమ్మ...

అమ్మ:

మేమిద్దరం నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాం.

ధైర్యంగా ఉండు.

నువ్వు అక్కడికి వెళ్లింది...

నీ భవిష్యత్తు కోసం.

విక్రమ్:

తెలుసు అమ్మ.

థాంక్యూ...

అమ్మ:

నీ నాన్న మాట్లాడతారు.

ఫోన్ నాన్నకి ఇస్తుంది.

నాన్న:

హలో విక్రమ్.

విక్రమ్:

హాయ్ నాన్న.

నాన్న:

కాలేజ్ ఎలా ఉంది?

హాస్టల్‌కి అలవాటు పడుతున్నావా?

విక్రమ్:

అవును నాన్న.

ఇంటి లా లేదు...

కానీ నెమ్మదిగా అలవాటు పడుతున్నా.

నాన్న:

అదే కావాలి.

ఎందుకోసం అక్కడికి వెళ్లావో ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకో.

బాగా చదువు.

మంచి ఫ్రెండ్స్ చేసుకో.

నీ ఆరోగ్యం జాగ్రత్త.

ఇల్లు ఎప్పుడూ నీకోసమే ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది.

విక్రమ్:

అలాగే నాన్న.

నాన్న:

ఏదైనా సమస్య వచ్చినా...

ఒక్కడివే భరించకు.

మాకు ఎప్పుడైనా ఫోన్ చెయ్.

విక్రమ్:

చేస్తా నాన్న.

మీరు ఎప్పుడూ నన్ను నమ్మి సపోర్ట్ చేసినందుకు థాంక్యూ.

నాన్న:

మాకు నీ మీద గర్వంగా ఉంది.

నిన్ను నువ్వు నమ్ముకో.

ఒకరోజు...

నీ కష్టమే నిన్ను గొప్ప స్థాయికి తీసుకెళ్తుంది.

విక్రమ్:

మిమ్మల్ని ఎప్పుడూ నిరాశపరచను.

నాన్న:

అదే మా అబ్బాయి.

సరే...

పడుకో.

త్వరలో కలుద్దాం.

విక్రమ్:

లవ్ యూ నాన్న.

నాన్న:

లవ్ యూ టూ నాన్న.

కాల్ ముగుస్తుంది.

విక్రమ్ మెల్లగా కళ్లను తుడుచుకుంటాడు.

ఫోన్‌లో ఉన్న కుటుంబ ఫొటోను చూస్తూ...

చిన్నగా నవ్వుతాడు.

విక్రమ్:

ఎంత కష్టమైనా...

మీరిద్దరూ గర్వపడేలా చేస్తా.

ఇది నా మాట.

ఫోన్‌ను దిండు పక్కన పెట్టి నెమ్మదిగా పడుకుంటాడు.

కొద్దిసేపటి క్రితం ఉన్న ఒంటరితనం...

ఇప్పుడు కొంచెం తగ్గినట్టుగా అనిపిస్తుంది.

---

సీన్ – అదే హాస్టల్ రూమ్ – ఫోన్ కాల్ తర్వాత

విక్రమ్ కళ్లను తుడుచుకుని నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంటాడు.

తనకు తెలియకుండా...

మణి, అజయ్, వినయ్...

మొత్తం సంభాషణ గమనించారు.

అజయ్ నెమ్మదిగా విక్రమ్ దగ్గరకు వస్తాడు.

అజయ్:

ఇంటి జ్ఞాపకాలేనా?

విక్రమ్ చిన్నగా నవ్వి తల ఊపుతాడు.

విక్రమ్:

అవును రా...

అమ్మా నాన్నలకి దూరంగా ఉండటం...

ఇంత కష్టమని అనుకోలేదు.

మణి:

అందరికీ అలాగే ఉంటుంది.

మొదటి కొన్ని రోజులు చాలా కష్టం.

తర్వాత కొంచెం కొంచెంగా అలవాటు అయిపోతుంది.

వినయ్:

నేను కూడా ప్రతి రాత్రి...

మా అమ్మ చేసిన భోజనం గుర్తు చేసుకుంటూనే ఉంటా.

అందరూ చిన్నగా నవ్వుకుంటారు.

అజయ్ విక్రమ్ భుజంపై చేయి వేస్తాడు.

అజయ్:

విక్రమ్...

ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో.

ఈరోజు నుంచి...

నువ్వు ఒంటరివి కాదు.

నీ ఫ్యామిలీని వదిలి...

నీ ఫ్యూచర్ కోసం ఇక్కడికి వచ్చావు.

మళ్లీ ఇంటికి వెళ్లే వరకు...

మేమే నీ ఫ్యామిలీ.

నువ్వు నవ్వితే...

మేమూ నవ్వుతాం.

నువ్వు బాధపడితే...

నీ పక్కనే ఉంటాం.

నువ్వు పడిపోతే...

చేయి పట్టి లేపుతాం.

ఎవరైనా నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టాలనుకుంటే...

ముందు మమ్మల్ని దాటాలి.

మణి:

అంతే.

బ్రదర్స్ అంటే...

ఒకరిని ఒకరు ఎప్పుడూ వదిలిపెట్టరు.

వినయ్:

ఈరోజు నుంచి...

"నువ్వు" కాదు.

"మనం."

అజయ్:

ఈ నాలుగేళ్లలో ఏం జరిగినా...

అందరం కలిసి ఫేస్ చేద్దాం.

విక్రమ్ మళ్లీ భావోద్వేగానికి గురవుతాడు.

కళ్లల్లో నీళ్లు మెరిసిపోతాయి.

విక్రమ్:

థాంక్యూ రా...

ఏం చెప్పాలో కూడా అర్థం కావట్లేదు.

అజయ్:

అయితే ఏం చెప్పకు.

ఒక పని చెయ్.

అజయ్ తన చేయిని ముందుకు చాపుతాడు.

అజయ్:

బాయ్స్ గ్యాంగ్?

మణి తన చేయి అజయ్ చేతిపై పెడతాడు.

మణి:

బాయ్స్ గ్యాంగ్.

వినయ్ కూడా చేయి కలుపుతాడు.

వినయ్:

బ్రదర్స్ ఫరెవర్.

విక్రమ్ చిరునవ్వుతో వాళ్ల చేతులపై తన చేయి పెడతాడు.

విక్రమ్:

బ్రదర్స్ ఫరెవర్.

అందరూ కలిసి:

ఏం జరిగినా...

మనమంతా కలిసే ఉంటాం!

నలుగురూ గట్టిగా నవ్వుకుంటారు.

ఆ చిన్న హాస్టల్ రూమ్‌లో...

నలుగురు క్లాస్‌మేట్స్ మాత్రమే కాదు...

ఒక కొత్త కుటుంబం పుట్టింది.