Episode -15

C ప్రోగ్రామింగ్ క్లాస్ ముగిసిన తర్వాత

క్లాస్ ముగియడంతో లెక్చరర్ క్లాస్‌రూమ్ నుంచి బయటకు వెళ్లారు.

వెంటనే సంజన, కీర్తన, నందిని మళ్లీ మణి, వినయ్ దగ్గరకు వచ్చారు.

సంజన:

విక్రమ్ ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నాడు?

మణి:

కొంచెం నీరసంగా ఉన్నాడు. కానీ మందులు వేసుకున్న తర్వాత జ్వరం కాస్త తగ్గింది.

కీర్తన:

అజయ్ అతని దగ్గరే ఉండటం చాలా మంచిది.

వినయ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

వినయ్:

అజయ్ క్లాస్ మిస్ అవ్వడం గురించి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.

మణి:

అతను ఒక మాట అన్నాడు... "క్లాసులు ప్రతిరోజూ ఉంటాయి. కానీ కష్ట సమయంలో ఒక స్నేహితుడికి మన అవసరం ఒక్కసారి మాత్రమే వస్తుంది" అని.

ఆ మాట విని ముగ్గురు అమ్మాయిలు చిరునవ్వు నవ్వారు.

సంజన:

అతను నిజంగా మంచి స్నేహితుడు.

నందిని:

మీ నలుగురి స్నేహం చాలా బలంగా ఉంది.

మణి గర్వంగా తల ఊపాడు.

మణి:

మేము ఎప్పుడూ ఒకరినొకరం ఒంటరిగా వదిలిపెట్టమని మాట ఇచ్చుకున్నాం.

సంజన కాసేపు ఆలోచించింది.

సంజన:

కాలేజీ అయిపోయిన తర్వాత మనం అందరం కలిసి విక్రమ్‌ని చూడటానికి వెళ్దాం.

కీర్తన వెంటనే అంగీకరించింది.

కీర్తన:

అవును. అతని ఆరోగ్యం ఎలా ఉందో చూసి రావాలి.

నందిని చిరునవ్వుతో చెప్పింది.

నందిని:

అతని కోసం కొన్ని పండ్లు కూడా తీసుకెళ్దాం.

వినయ్ నవ్వాడు.

వినయ్:

మీరందరూ వస్తే అతను చాలా సంతోషిస్తాడు.

అంతలో తదుపరి క్లాస్‌కి బెల్ మోగింది.

తన సీట్లోకి వెళ్లే ముందు సంజన నిశ్శబ్దంగా విక్రమ్ ఖాళీ కుర్చీ వైపు చూసింది.

సంజన:

త్వరగా కోలుకో విక్రమ్.

ఆ రోజు విక్రమ్ సీటు ఖాళీగానే ఉన్నప్పటికీ...

అతని ఉనికి అప్పటికే వారి రోజువారీ కాలేజీ జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమైన భాగంగా మారిందో అందరికీ అర్థమైంది.

అబ్బాయిల హాస్టల్, సాయంత్రం

సాయంత్రం క్లాసులు ముగిశాయి. విద్యార్థులు నెమ్మదిగా తమ తమ హాస్టళ్ల వైపు తిరిగి వెళ్తున్నారు.

మణి, వినయ్ కాలేజీ గేట్ దగ్గర సంజన, కీర్తన, నందినిల కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.

సంజన దగ్గర ఒక చిన్న పండ్ల బ్యాగ్ ఉంది. ఆమె దాన్ని సమీపంలోని దుకాణం నుంచి తీసుకొచ్చింది.

అజయ్:

నిజంగానే పండ్లు తీసుకొచ్చావా?

సంజన:

అతనికి ఒంట్లో బాగాలేదు. ఖాళీ చేతులతో వెళ్లలేం కదా.

కీర్తన చిరునవ్వు నవ్వింది.

కీర్తన:

మా ఇంట్లో కూడా ఎవరికైనా ఒంట్లో బాగాలేకపోతే మా అమ్మానాన్నలు ఇలానే చేస్తారు.

నందిని తల ఊపింది.

నందిని:

చిన్నదే అయినా... మనం వాళ్ల గురించి ఆలోచిస్తున్నామని తెలియజేసే మంచి పని.

అందరూ కలిసి అబ్బాయిల హాస్టల్ వైపు నడిచారు.

రూమ్ 204 దగ్గరకు చేరుకున్న తర్వాత అజయ్ తలుపు తెరిచాడు.

అజయ్:

రండి... లోపలికి రండి.

అమ్మాయిలు గదిలోకి అడుగుపెట్టారు.

విక్రమ్ మంచంపై దుప్పటి కప్పుకుని కూర్చున్నాడు. ఉదయం కంటే ఇప్పుడు చాలా మెరుగ్గా కనిపిస్తున్నాడు. అయినా ఇంకా కొంత నీరసంగానే ఉన్నాడు.

అందరినీ చూసి విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

విక్రమ్:

మీరందరూ వచ్చారా?

సంజన ఆప్యాయంగా చిరునవ్వు నవ్వింది.

సంజన:

తప్పకుండా వస్తాం. నీకు ఒంట్లో బాగాలేదని తెలిసింది కదా.

కీర్తన పండ్ల బ్యాగ్‌ను టేబుల్‌పై పెట్టింది.

కీర్తన:

ఇవి నీ కోసం.

విక్రమ్:

మీరు ఏమీ తీసుకురావాల్సిన అవసరం లేదు.

నందిని చిరునవ్వుతో చెప్పింది.

నందిని:

స్నేహితులు ఆప్యాయత చూపించడానికి కారణం అవసరం లేదు.

విక్రమ్ కృతజ్ఞతగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.

విక్రమ్:

థ్యాంక్యూ... మీ అందరికీ.

అజయ్ రెండు కుర్చీలను దగ్గరకు లాగి పెట్టాడు. మణి, వినయ్ తమ మంచాలపై కూర్చున్నారు.

కొద్దిసేపటికే గది మొత్తం మాటలతో, నవ్వులతో నిండిపోయింది.

సంజన:

ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?

విక్రమ్:

జ్వరం కొంచెం తగ్గింది. మందులు పనిచేస్తున్నాయి.

కీర్తన:

మంచిది. ఈరోజు మమ్మల్ని బాగా భయపెట్టావు.

విక్రమ్:

సారీ.

అజయ్ వెంటనే మధ్యలో కలగజేసుకున్నాడు.

అజయ్:

ఎందుకు సారీ చెబుతున్నావు? నీకు జ్వరం రావాలని నువ్వేమీ కోరుకోలేదు కదా.

అందరూ నవ్వారు.

మణి:

నువ్వు లేకుండా క్లాస్‌రూమ్ చాలా వింతగా అనిపించింది.

వినయ్:

అజయ్ కూడా లేకపోవడంతో క్లాస్ చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.

అజయ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

అజయ్:

అంటే నేను చాలా అల్లరి చేస్తానని అంటున్నారా?

అందరూ కలిసి:

అవును!

గది మొత్తం నవ్వులతో మార్మోగిపోయింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత సంజన అజయ్ వైపు చూసింది.

సంజన:

మణి మాకు చెప్పాడు. నువ్వు రోజంతా విక్రమ్ దగ్గరే ఉన్నావట.

అజయ్ భుజాలు ఎగరేస్తూ అన్నాడు.

అజయ్:

ఎవరైనా ఇదే చేసేవారు.

కీర్తన:

అందరూ అలా చేయరు.

నందిని:

అతని కోసం నువ్వు క్లాసులు కూడా మిస్ అయ్యావు.

అజయ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

అజయ్:

అతను నా బ్రదర్. బ్రదర్స్ చేసేది అదే.

విక్రమ్ కృతజ్ఞతగా అజయ్ వైపు చూశాడు.

విక్రమ్:

ఈ రోజును నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.

అజయ్ సరదాగా అతని భుజంపై తట్టాడు.

అజయ్:

అయితే త్వరగా కోలుకో. నీ వల్ల నేను మరో క్లాస్ మిస్ అవ్వాలని అనుకోవడం లేదు.

అందరూ మళ్లీ నవ్వారు.

సంజన ఒక ఆపిల్ తీసుకుని విక్రమ్‌కి అందించింది.

సంజన:

డాక్టర్ చెప్పినట్టుగా ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం తినాలి. బాగా విశ్రాంతి తీసుకోవాలి.

విక్రమ్ చిరునవ్వుతో ఆపిల్ తీసుకున్నాడు.

విక్రమ్:

అలాగే మేడమ్.

కీర్తన నవ్వింది.

కీర్తన:

చూశారా? అప్పుడే బాగుపడిపోతున్నాడు.

గది మరోసారి ఆనందకరమైన నవ్వులతో నిండిపోయింది.

హాస్టల్ కిటికీ బయట సూర్యుడు నెమ్మదిగా అస్తమిస్తున్నాడు.

లోపల మాత్రం ఆ ఏడుగురు స్నేహితులు ఆ రోజు జరిగిన విషయాలన్నీ మర్చిపోయి, ఒకరినొకరు ఆటపట్టించుకుంటూ, సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ సాయంత్రాన్ని గడిపారు.

వెళ్లే సమయం రావడంతో సంజన లేచి నిలబడింది.

సంజన:

విక్రమ్... జాగ్రత్తగా ఉండు.

నందిని:

పూర్తిగా కోలుకున్న తర్వాతే క్లాస్‌కి రా.

కీర్తన:

ఈరోజు చదువు గురించి అసలు ఆలోచించకు. ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకో.

విక్రమ్ తల ఊపాడు.

విక్రమ్:

థ్యాంక్యూ అందరికీ. మీలాంటి స్నేహితులు నాకు దొరకడం నిజంగా నా అదృష్టం.

అమ్మాయిలు చిరునవ్వుతో వీడ్కోలు చెప్పి గది నుంచి బయటకు వెళ్లారు.

తలుపు మూసిన తర్వాత విక్రమ్ తన రూమ్‌మేట్స్ వైపు చూశాడు.

అతని ముఖంపై ఒక ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు కనిపించింది.

కాలేజీ ప్రారంభమై కేవలం కొన్ని రోజులు మాత్రమే అయ్యాయి.

కానీ అప్పటికే అతను జీవితంలో ఎంతో విలువైనదాన్ని సంపాదించాడు.

కేవలం స్నేహితులను కాదు...

తనను కుటుంబ సభ్యుడిలా చూసుకునే మనుషులను.