Episode -2

అతను రాజమండ్రిలో ఉన్న **గోదావరి గ్లోబల్ యూనివర్సిటీలో** బీ.టెక్ చదవడానికి చేరాడు.

తన డిగ్రీ పూర్తిచేయడానికి యూనివర్సిటీ హాస్టల్‌లో చేరాడు. అక్కడ ఐదుగురు అబ్బాయిలను కలిశాడు. కొద్ది రోజుల్లోనే వాళ్లందరూ మంచి స్నేహితులై ఒక గ్యాంగ్‌గా మారారు. విక్రమ్ తన బీ.టెక్ జీవితాన్ని ఆనందంగా, మరపురాని జ్ఞాపకాలతో గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

## సన్నివేశం: బాయ్స్ హాస్టల్, మొదటి రోజు

గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది. విక్రమ్ తన లగేజీతో లోపలికి వచ్చి చుట్టూ చూస్తాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత మరో విద్యార్థి గదిలోకి వస్తాడు.

**మణి:** హాయ్! నా పేరు మణి. మనిద్దరం రూమ్‌మేట్స్‌లా ఉన్నాం.

**విక్రమ్:** హాయ్, నేను విక్రమ్. నిన్ను కలవడం చాలా సంతోషంగా ఉంది.

**మణి:** నాకూ అలాగే. నువ్వు ఎక్కడివి?

**విక్రమ్:** నేను తుని నుంచి వచ్చాను. నువ్వు?

**మణి:** నేను రాజమండ్రి. హాస్టల్‌లో ఉండటం ఇదే మొదటిసారా?

**విక్రమ్:** అవును. కొంచెం టెన్షన్‌గా ఉంది... కానీ చాలా ఎగ్జైటింగ్‌గా కూడా ఉంది.

**మణి:** టెన్షన్ పడకు. కొద్ది రోజుల్లో అలవాటు అయిపోతుంది.

అంతలో మరో అబ్బాయి బ్యాగ్‌తో గదిలోకి వస్తాడు.

**అజయ్:** హలో, ఫ్రెండ్స్! ఇది రూమ్ నెంబర్ 204నా?

**మణి:** అవును. రా, లోపలికి.

**అజయ్:** బాగుంది! నేను అజయ్. ఇక నుంచి మనమంతా రూమ్‌మేట్స్ అనుకుంటా.

**విక్రమ్:** నిన్ను కలవడం ఆనందంగా ఉంది, అజయ్.

**మణి:** మన కొత్త ఇంటికి స్వాగతం!

**అజయ్:** మరి మీ ఇద్దరూ ఏ బ్రాంచ్?

**విక్రమ్:** కంప్యూటర్ సైన్స్ అండ్ ఇంజినీరింగ్.

**మణి:** నేనూ అదే.

**అజయ్:** పర్ఫెక్ట్! నేనూ CSE నే. అంటే మనం క్లాస్‌మేట్స్ కూడా.

**మణి:** చాలా బాగుంది. చదువులో ఒకరికొకరం సహాయం చేసుకుంటూ... కలిసి కాలేజ్ లైఫ్‌ను ఎంజాయ్ చేద్దాం.

**అజయ్:** క్యాంపస్ మొత్తం తిరుగుదాం, మంచి ఫుడ్ స్పాట్స్ వెతుకుదాం, చాలా జ్ఞాపకాలు సృష్టిద్దాం.

**విక్రమ్:** నాకు కూడా అదే కావాలి. మంచి స్నేహానికి ఇది ప్రారంభమని అనిపిస్తోంది.

ముగ్గురూ నవ్వుతూ చేతులు కలుపుకుని తమ తమ బ్యాగులు సర్దుకోవడం ప్రారంభిస్తారు. ఈ స్నేహం తమ కాలేజ్ జీవితంలో అత్యంత విలువైన బంధంగా మారబోతుందని వారికి అప్పుడే తెలియదు.

---

## సన్నివేశం: మరుసటి రోజు, కాలేజ్ క్యాంపస్

ఉదయపు సూర్యకిరణాలు కాలేజ్ క్యాంపస్‌పై పడుతున్నాయి. కొందరు విద్యార్థులు ఉత్సాహంగా, మరికొందరు మొదటి రోజు కావడంతో కొంచెం టెన్షన్‌గా కనిపిస్తున్నారు.

విక్రమ్, మణి, అజయ్ ముగ్గురూ బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేసి కలిసి క్యాంపస్‌లోకి అడుగుపెడతారు.

**మణి:** ఈ క్యాంపస్ నేను ఊహించిన దానికంటే చాలా పెద్దగా ఉంది.

**అజయ్:** అవును! మన క్లాస్‌రూమ్ దొరికేలోపే దారి తప్పిపోతామేమో.

**విక్రమ్:** (నవ్వుతూ) అలా కాకూడదని ఆశిద్దాం.

వాళ్లు క్లాస్‌రూమ్ కోసం వెతుకుతుండగా ఒక ఉత్సాహంగా కనిపించే అబ్బాయి దగ్గరకు వస్తాడు.

**అబ్బాయి:** ఎక్స్‌క్యూస్ మీ... మీరు ఫస్ట్ ఇయర్ CSE స్టూడెంట్సా?

**విక్రమ్:** అవును.

**అబ్బాయి:** బాగుంది! నా పేరు వినయ్. నేనూ CSE క్లాస్‌రూమ్ కోసం వెతుకుతున్నాను. మీతో రావచ్చా?

**అజయ్:** ఎందుకు కాదు! ఎంతమంది ఉంటే అంత సరదా.

నలుగురూ కలిసి చివరకు తమ క్లాస్‌రూమ్‌కి చేరుకుంటారు.

క్లాస్‌లో ఇప్పటికే చాలా మంది విద్యార్థులు పరిచయాలు చేసుకుంటున్నారు. కొద్దిసేపటికి ముగ్గురు అమ్మాయిలు వచ్చి వీళ్ల ముందు బెంచ్‌లో కూర్చుంటారు.

**అమ్మాయి 1:** హాయ్! నేను సంజన.

**అమ్మాయి 2:** నేను నందిని.

**అమ్మాయి 3:** నేను కీర్తన.

**విక్రమ్:** హాయ్, నేను విక్రమ్.

**మణి:** నేను మణి.

**అజయ్:** అజయ్.

**వినయ్:** నేను వినయ్.

**సంజన:** మిమ్మల్ని అందరినీ కలవడం చాలా సంతోషంగా ఉంది.

**కీర్తన:** చూస్తుంటే మనకు ఇప్పటికే ఒక చిన్న గ్రూప్ ఏర్పడిపోయినట్టుంది.

**నందిని:** ఈ స్నేహం గ్రాడ్యుయేషన్ వరకు కొనసాగాలని కోరుకుంటున్నాను.

**అజయ్:** అది ఖచ్చితంగా జరుగుతుంది. ప్రామిస్!

అందరూ నవ్వుతారు.

అంతలో క్లాస్ టీచర్ లోపలికి వస్తారు.

**క్లాస్ టీచర్:** గుడ్ మార్నింగ్, అందరికీ! మీ ఇంజినీరింగ్ జీవితంలోని మొదటి రోజుకు స్వాగతం. ఈ నాలుగేళ్లు మీ జీవితంలో అత్యంత అందమైన రోజులుగా నిలవాలి. మంచి స్నేహితులను సంపాదించండి, కష్టపడి చదవండి, ప్రతి క్షణాన్ని ఆస్వాదించండి.

విద్యార్థులందరూ లేచి టీచర్‌కు విష్ చేస్తారు.

క్లాస్ ప్రారంభమవుతుంది. విక్రమ్ చిరునవ్వుతో క్లాస్‌రూమ్ చుట్టూ చూస్తాడు. చాలా రోజుల తర్వాత తనకు నిజంగా ఒక చోటు దొరికిన భావన కలుగుతుంది. ఈ చిన్న గ్రూప్ తన జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే స్నేహితులుగా మారబోతుందని అతనికి ఇంకా తెలియదు.

---

## సన్నివేశం: క్లాస్‌రూమ్‌లో

లెక్చరర్ ఇంకా రాలేదు. విద్యార్థులు ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకుంటున్నారు. విక్రమ్ మాత్రం ఆశతో క్లాస్‌లోని ప్రతి ముఖాన్ని గమనిస్తూ ఉంటాడు.

**అజయ్:** ఏరా విక్రమ్... క్లాస్‌లోకి వచ్చినప్పటి నుంచి ఎవరినో వెతుకుతున్నట్టు చూస్తున్నావు. ఎవరిని వెతుకుతున్నావు?

**విక్రమ్:** (చిరునవ్వుతో) ఎవరినో... కానీ ఆమె ఇక్కడ ఉందో లేదో కూడా నాకు తెలియదు.

**మణి:** ఎవరమ్మా ఆమె?

**విక్రమ్:** అది చాలా పెద్ద కథ.

**అజయ్:** సమయం ఉంది. చెప్పు.

విక్రమ్ ఒక గాఢమైన శ్వాస తీసుకుని మాట్లాడటం ప్రారంభిస్తాడు.

**విక్రమ్:** నాకు పదేళ్ల వయసు ఉన్నప్పుడు మా స్కూల్‌లో ఒక అమ్మాయిని చూశాను. ఎందుకో తెలియదు... ఆమెను చూసిన క్షణంలోనే తనతో స్నేహం చేయాలనిపించింది. ధైర్యం చేసి మాట్లాడడానికి వెళ్లేలోపే ఆమె కనిపించకుండా పోయింది. ఆ తర్వాత ప్రతిరోజూ వెతికాను... కానీ మళ్లీ ఎప్పుడూ కనిపించలేదు.

మణి, అజయ్ నిశ్శబ్దంగా వింటారు.

**విక్రమ్:** కాలం గడిచింది. పదో తరగతి పూర్తి చేసి ఇంటర్‌లో చేరాను. అప్పుడు ఊహించని విషయం జరిగింది. అదే అమ్మాయి మళ్లీ కనిపించింది.

**అజయ్:** అదే అమ్మాయా?

**విక్రమ్:** అవును... ఖచ్చితంగా ఆమెనే. నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను. ఆ రోజు మాట్లాడాలని అనుకున్నాను. కానీ కొద్దిసేపటికే మళ్లీ కనిపించకుండా పోయింది. మొత్తం కాలేజ్ వెతికాను... కానీ ఆమె దొరకలేదు.

**మణి:** కనీసం ఆమె పేరు అయినా తెలుసుకున్నావా?

**విక్రమ్:** లేదు. ఆమె పేరు తెలియదు. ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో తెలియదు. ఆమెతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.

**అజయ్:** ఆ తర్వాత?

**విక్రమ్:** జీవితం ముందుకు సాగింది. మంచి స్నేహితులు దొరికారు. ఎన్నో సమస్యలు ఎదుర్కొన్నాను. నమ్మిన వాళ్లను కోల్పోయాను. చాలా విషయాలు నేర్చుకున్నాను. కానీ మనసులో మాత్రం ఆ రెండు క్షణాలు ఎప్పుడూ చెరగలేదు. మన దారులు రెండుసార్లు కలవడానికి ఏదో కారణం ఉందని నాకు ఎప్పుడూ అనిపించింది.

**మణి:** అంటే... ఇప్పటికీ ఆమెను మళ్లీ కలుస్తానని నమ్ముతున్నావా?

**విక్రమ్:** అవును. చాలామంది నన్ను పిచ్చివాడని అనుకోవచ్చు. కానీ నిజంగా మన జీవితంలో ఉండాల్సిన వ్యక్తి అయితే... సరైన సమయంలో విధి మళ్లీ మనల్ని కలుపుతుంది అని నేను నమ్ముతున్నాను.

**అజయ్:** (చిరునవ్వుతో) అయితే ఒక డీల్ చేద్దాం. ఈ రోజు నుంచి నీ డెస్టినీ మా మిషన్ కూడా. ఆమె ఈ క్యాంపస్‌లో ఎక్కడ ఉన్నా... కలిసి వెతుకుదాం.

**మణి:** ఖచ్చితంగా! ఇకపై నువ్వు ఒంటరిగా వెతకాల్సిన అవసరం లేదు.

విక్రమ్ కృతజ్ఞతతో చిరునవ్వు చిందిస్తాడు.

**విక్రమ్:** థ్యాంక్యూ, ఫ్రెండ్స్. బహుశా ఇది కూడా విధి నాకు ఇచ్చిన మరో బహుమతే... మీలాంటి నిజమైన స్నేహితులు.

అప్పుడే లెక్చరర్ క్లాస్‌లోకి ప్రవేశిస్తారు. ముగ్గురు స్నేహితులు ఒకరినొకరు చూసుకుని చిరునవ్వులు చిందిస్తారు. వారి ఇంజినీరింగ్ జీవితంలో కొత్త అధ్యాయం అలా ప్రారంభమవుతుంది.