FINAL EPISODE "20"✨

మధ్యాహ్నం సమయం.

విజయవాడ నుండి సమర్లకోట వరకు విస్తరించిన ఆ రహదారుల మీద ఎక్కడో ఒకచోట ముగ్గురు స్నేహితులు ఆందోళనగా తిరుగుతున్నారు.

ఒక వైపు రామకోటి కనిపించడం లేదు.

మరో వైపు హాస్టల్‌కి విషయం తెలిసిపోతుందేమో అనే భయం.

ఇంకో వైపు...

ఏదో పెద్ద ప్రమాదం జరగబోతుందనే తెలియని ఆందోళన.

వర్ధన్‌కి వచ్చిన అనుమానం

ఆటోలో వెళ్తూ వెళ్తూ వర్ధన్ పదిసార్లు అర్వింద్ ఫోన్‌కి కాల్ చేశాడు.

కానీ ప్రతిసారీ ఒకే సమాధానం.

"The number you are trying to reach is out of network coverage area..."

వర్ధన్ ముఖం మరింత కఠినంగా మారింది.

పక్కనే కూర్చున్న అర్వీంద్ అడిగాడు.

"ఏమైంది రా?"

వర్ధన్ తల ఊపాడు.

"ఏదో తేడాగా ఉంది..."

అని మాత్రమే అన్నాడు.

కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్న తర్వాత ఒక్కసారిగా అతని మెదడులో ఒక ఆలోచన మెరుపులా మెరిసింది.

అతను వెంటనే ఫోన్ తీసి అజయ్‌కి కాల్ చేశాడు.

హాస్టల్‌లో అజయ్

ఫోన్ మోగగానే లిఫ్ట్ చేశాడు.

"హలో రా..."

వెంటనే అటువైపు నుండి వర్ధన్ ఆతురంగా అన్నాడు.

"రేయ్ అజయ్! మనకి టైమ్ లేదు! ఫాస్ట్‌గా అర్వింద్ లగేజీలో ఉన్న కొత్త ఫోన్ బాక్స్ తీసి చూడు! అందులో IMEI నంబర్ ఉంటుంది. అది నాకు చెప్పు!"

అజయ్‌కి మొదట ఏమీ అర్థం కాలేదు.

"IMEI ఆ? ఎందుకు రా?"

"ముందు వెతుకు! తర్వాత చెప్తా!"

అన్నాడు వర్ధన్.

అజయ్ వెంటనే అర్వింద్ బ్యాగ్ మొత్తం బయటకు తీశాడు.

జిప్‌లు తెరిచాడు.

పుస్తకాలు పక్కకు విసిరేశాడు.

పాత నోట్స్ బయటపడ్డాయి.

చివరికి...

ఒక మూలలో కొత్త ఫోన్ బాక్స్ కనిపించింది.

అదే సమయంలో అర్వింద్ కూడా వర్ధన్ ఫోన్‌లో మాట్లాడుతూ...

"రెండో జిప్‌లో ఉంటుంది రా! బ్లాక్ కలర్ బాక్స్!"

అని చెప్పాడు.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత అజయ్ ఆ నంబర్ కనుగొన్నాడు.

వెంటనే వర్ధన్‌కి చెప్పేశాడు.

మరో వైపు...

సమర్లకోట రైల్వే స్టేషన్.

మధ్యాహ్నపు ఎండ.

రైల్వే ట్రాక్‌ల మీద వేడి ఆవిరిలా పైకి ఎగసిపడుతోంది.

స్టేషన్‌లో కొద్దిమంది ప్రయాణికులు మాత్రమే ఉన్నారు.

అప్పుడే...

స్టేషన్ మాస్టర్ దూరంగా ట్రాక్‌ల వైపు చూసి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

అక్కడ...

రైల్వే పట్టాల మధ్యగా ఒక అబ్బాయి నడుస్తున్నాడు.

తల వంచుకుని.

చుట్టూ ప్రపంచమే కనిపించనట్టు.

ఆ అబ్బాయి ఎవరో కాదు...

రామకోటి.

స్టేషన్ మాస్టర్ గట్టిగా అరిచాడు.

"ఏయ్! అబ్బాయ్! పక్కకి వెళ్లు!"

కానీ...

రామకోటి వినలేదు.

లేదంటే వినాలనే స్థితిలో లేదు.

అప్పటికే ఎదురుగా ఒక భారీ గూడ్స్ ట్రైన్ వేగంగా దూసుకొస్తోంది.

హారన్ శబ్దం మొత్తం స్టేషన్‌ని కంపింపజేస్తోంది.

ప్రజలు ఒక్కసారిగా పరుగులు తీయడం ప్రారంభించారు.

"అయ్యో!"

"ఎవరో కుర్రాడు..... ఆపండి!"

"పట్టుకోండి!"

అంటూ అరుస్తున్నారు.

కానీ...

ట్రైన్ వేగాన్ని ఎవరూ అందుకోలేకపోయారు.

కొంతమంది కళ్లే మూసుకున్నారు.

స్టేషన్ మాస్టర్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది.

అందరికీ ఒకటే అనిపించింది.

"ఇక అయిపోయింది..."

గూడ్స్ ట్రైన్ గర్జిస్తూ దూసుకుపోయింది.

కొన్ని క్షణాలు...

స్టేషన్ మొత్తం నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.

ట్రైన్ వెళ్లిపోయాక కూడా ఎవరూ ట్రాక్‌ల వైపు చూడలేకపోయారు.

భయంతో.

ఆందోళనతో.

చివరికి స్టేషన్ మాస్టర్ ఒక్కరే ధైర్యం చేసి ముందుకు నడిచాడు.

మెల్లగా.

జాగ్రత్తగా.

అతను ట్రాక్ దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.

కింద చూసాడు.

కానీ...

అక్కడ ఏమీ లేదు.

రక్తం లేదు.

శరీరం లేదు.

ఏ ప్రమాదం జరిగిన ఆనవాళ్లు కూడా లేవు.

అక్కడున్న వారందరికీ ఏమీ అర్థం కాలేదు.

అసలు ఏమైంది?

కొన్ని నిమిషాల ముందే...

వర్ధన్‌కు ఫోన్ లొకేషన్ ద్వారా రామకోటి సమర్లకోట స్టేషన్ దగ్గర ఉన్నాడని తెలిసింది.

అది తెలిసిన వెంటనే...

అర్వింద్, వర్ధన్, పవన్ ముగ్గురూ అక్కడికి పరుగులు తీశారు.

వాళ్లు చేరేసరికి...

రామకోటి ట్రాక్ మీద నడుస్తున్నాడు.

దూరంలో ట్రైన్ కూడా కనిపిస్తోంది.

ఒక్క క్షణం ఆలస్యం అయితే...

అన్నీ ముగిసిపోయేవి.

వర్ధన్ ప్రాణం పెట్టి పరుగెత్తాడు.

చివరి క్షణంలో రామకోటిని బలంగా లాగి ట్రాక్ పక్కకు పడేశాడు.

రామకోటి ఏమి జరుగుతుందో అర్థం కాక ముందే...

ఛెళ్ళుమని !

వర్ధన్ అతని చెంప మీద ఒక్కటి కొట్టాడు.

"ఏంట్రా ఈ పిచ్చిపని?!"

అని గట్టిగా అరిచాడు.

"ఇంకోసారి ఇలాంటిది చేస్తే... నిన్ను నేనే కొడతా!"

రామకోటి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

ఇప్పటి వరకు ఆపుకున్న బాధ ఒక్కసారిగా బయటపడింది.

"నేను ఫెయిల్ అయ్యా రా..."

"నాన్న నాపై ఎంత ఆశ పెట్టుకున్నాడు..."

"నేను ఏం చేయలేకపోయా..."

"నా జీవితానికి విలువే లేదు..."

అంటూ ఏడ్చేశాడు.

అప్పటికే అర్వింద్ కూడా అక్కడికి చేరుకున్నాడు.

అతను రామకోటి కాలర్ పట్టుకుని దగ్గరకు లాగాడు.

"మూడు సబ్జెక్టులు ఫెయిల్ అయ్యావ్ కాబట్టి చచ్చిపోతావా?"

"అయితే ఈ దేశంలో సగం మంది బ్రతికి ఉండరు రా!"

అన్నాడు కోపంగా.

అంతలో...

సాయి, బాబూరావు, వాళ్లతో పాటు కొంతమంది సీనియర్లు కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు.

విషయం అర్థం చేసుకున్న సీనియర్లు అందరూ రామకోటి చుట్టూ కూర్చున్నారు.

ఒక సీనియర్ మెల్లగా అన్నాడు.

"రేయ్..."

"ఎడ్యుకేషన్‌లో ఫెయిల్ అయితే జీవితం ఫెయిల్ అయినట్టే కాదు."

"నువ్వు డిప్లొమా స్టూడెంట్‌వి."

"నేను బీటెక్ ఫైనల్ ఇయర్."

"నాకిప్పుడు పదమూడు సబ్జెక్టులు బ్యాక్‌లాగ్ ఉన్నాయి."

రామకోటి ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

సీనియర్ నవ్వుతూ కొనసాగించాడు.

"అయితే నేను చనిపోవాలా?"

"లేదుగా!"

"సక్సెస్ అంటే మార్కులు కాదు."

"జాబ్ మాత్రమే కాదు."

"మన చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు సృష్టించిన ఒత్తిడినే మనం నిజం అనుకుంటాం."

"జీవితం దానికంటే చాలా పెద్దది."

అక్కడున్న వాళ్లందరూ నిశ్శబ్దంగా విన్నారు.

రామకోటి కళ్లలో ఇంకా కన్నీళ్లు ఉన్నాయి.

కానీ...

కొద్దిసేపటి క్రితం ఉన్న నిరాశ మాత్రం లేదు.

అయితే అతని మెదడులో ఇంకా ఒక ప్రశ్న తిరుగుతూనే ఉంది.

"నేను ఇక్కడ ఉన్నానని వర్ధన్ ఎలా కనిపెట్టాడు?"

ఆ సమాధానం...

వర్ధన్‌కి, అర్వింద్‌కి మాత్రమే తెలుసు.

ముగింపు సందేశం

ప్రాణం చాలా విలువైనది.

ఒక పరీక్ష ఫలితం, ఒక బ్యాక్‌లాగ్, ఒక అపజయం... మన జీవితాన్ని నిర్ణయించవు.

విజయం అంటే ఏమిటో ప్రతి మనిషికి వేర్వేరు అర్థాలు ఉంటాయి.

ఒక అపజయం వచ్చినప్పుడు సహాయం అడగడం బలహీనత కాదు.

మాట్లాడండి.

స్నేహితులతో, కుటుంబంతో, ఉపాధ్యాయులతో.

ఎందుకంటే...

ఒక చెడు రోజు ముగుస్తుంది.

కానీ జీవితం మాత్రం అక్కడితో ముగియాల్సిన అవసరం లేదు...

— ఇట్లు, మీ Writer.AJ....

ఇంకా కిరణ్ సంగతి ఏంటి అంటారు ?!

ఇప్పుడు వీళ్ళు అందరూ హాస్టల్ కి వెళ్ళిన వార్డెన్ ఏమి అనదు ...ఎందుకు అంటే వాళ్ళ సీనియర్స్ ఆ పరిస్థితిని ఏదో లా మేనేజ్ చేస్తారు.....

అజయ్ ఆ హోటల్ కి వెళ్లి స్నేహితులు అందరూ ఫోన్ పే చేసిన డబ్బు నీ కత్తి కిరణ్ నీ విడిపించాడు......

ఇక్కడితో కథ సమాప్తం.....

ప్రస్తుతం :-

తరిష్ కి ఆ కథ ఎంతగానో నచ్చింది !!!

తరిష్ అజయ్ కి మాట ఇచ్చాడు వాళ్ళు కచ్చితంగా ఒక shortfilm తీద్దాం అని....

రామకోటి జీవితం ఒక నిజం తెలుసుకున్నాడు ....

అజయ్ కి జీవితం లో ఒక అవకాశం దొరికింది ఎలా అయితే రామకోటి అడ్వాన్స్ సప్లై అని ఇంకో అవకాశం ఉందో....అలానే .....

ఎవరి జీవితం వాళ్ళదే ...ఎవరు ఎవరికోసమో ఆగరు....మీ జీవితం , మీ నిర్ణయం....!!!!

THE END...