Epsiode -4

రోజు 21 – కరిష్మ మనసులో సందేహం

క్లాస్ తర్వాత ఇద్దరూ టెర్రస్ పై కూర్చున్నారు.

మానస కరిష్మను గమనించింది.

“నీకు చందు నచ్చలేదు కదా?” అని అడిగింది.

కరిష్మ కొంచెం ఆలోచించి తన పెదవిని కొరికింది.

“లేదు… అతను మంచివాడే. కానీ… అది అతను కాదు.”

మానస చిన్నగా నవ్వింది.

“అయితే పవన్ కి చెప్పేయ్.”

కరిష్మ తల ఊపింది.

“నేను చెప్పలేను. చెప్పాక అన్నీ మారిపోతే?”

ఆమె తన భావాలను దాచుకుంది.

నోటుబుక్ మూలల్లో… సమీకరణల మధ్యలో… సర్క్యూట్ డయాగ్రామ్స్ కింద…

ఎక్కడో చిన్నగా “Pavan” అని రాసేది.

ఆమె హృదయం చెప్పాలనుకున్న మాటలు…

కాగితం మీద మాత్రమే కనిపించేవి.

రోజు 23 – చందు ఒప్పుకోలు

చందు వేచి ఉండే వ్యక్తి కాదు.

ఒక రోజు క్లాస్ బయట నేరుగా అడిగేశాడు.

“నీకు నేను నచ్చానా?”

కరిష్మ స్వరం ఒక్క క్షణం కూడా తడబడలేదు.

“సారీ చందు… నాకు నువ్వు అలా నచ్చలేదు.”

చందు చిన్నగా నవ్వాడు. కొంచెం బాధతో.

“పవన్ కదా?”

కరిష్మ వెంటనే తల తిప్పుకుంది.

“నువ్వు ఏమంటున్నావో నాకు అర్థం కావడం లేదు.”

కానీ చందుకు అర్థమైంది.

అతను కోపంగా మారలేదు.

ఆ భావాలను గౌరవించాడు.

అతను మళ్లీ గ్రూప్ లో కలిసిపోయాడు.

నిశ్శబ్దంగా… కానీ అర్థం చేసుకున్న మనసుతో.

ఆ రాత్రి మానసకు మెసేజ్ పంపాడు.

“నేను ఫెయిల్ అయ్యాను. కానీ ఇప్పుడు అర్థమైంది… పవన్ వేరేలా ఉంటాడు.”

మానస రిప్లై ఇచ్చింది.

“అవును. కానీ అతనికి ఒక విషయం ఇంకా తెలియదు.”

“ఏమిటది?”

“కరిష్మ కూడా అతన్ని ప్రేమిస్తోంది.”

రోజు 68 – తునిలో ఉగాది: కొత్త ఆరంభం

పవన్ మొదటిసారి కరిష్మను చూసి 68 రోజులు అయ్యాయి.

అరవై ఎనిమిది రోజులు…

పక్క చూపులు, చెప్పని భావాలు, నవ్వులు, తప్పిపోయిన అవకాశాలు.

ఇప్పటికీ ఎవ్వరూ మూడు మాటలు చెప్పలేదు.

కానీ వాతావరణం మారుతోంది.

ట్యూషన్ సెంటర్ ఉగాది కోసం లాంగ్ వీకెండ్ ప్రకటించింది.

రాజేష్ వెంటనే గ్రూప్ చాట్ లో మెసేజ్ పెట్టాడు.

“కొత్త సంవత్సరం… కొత్త ప్రేమా? తునిలో సెలబ్రేట్ చేద్దాం!”

చందు నవ్వుతూ రిప్లై ఇచ్చాడు.

“మా ఊరి దేవాలయంలో ప్రార్థిస్తే భవిష్యత్ భార్య దొరుకుతుందని అంటారు.”

అందరూ ఒప్పుకున్నారు.

కానీ ఇద్దరి గుండెలు మాత్రం వేగంగా కొట్టుకున్నాయి.

పవన్ ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు.

కరిష్మ మాత్రం ఒక్క మాట చెప్పింది.

“నేను వస్తాను.”

తుని స్వాగతం

తుని ఊరు వారిని చిత్రంలా స్వాగతించింది.

వీధులన్నీ మామిడి ఆకుల తోరణాలతో అలంకరించబడ్డాయి.

ఇళ్ల ముందు పసుపు గీతలు.

ముగ్గులు సూర్యుడు, పువ్వుల్లా మెరిసాయి.

వేప, మామిడి, మల్లెపూల సువాసనలు గాలిలో తేలాయి.

చందు కుటుంబం వారిని తమ పాత ఇంటిలో ఆతిథ్యం ఇచ్చింది.

మట్టి కప్పు పైకప్పు, గోడలలో పాతకాలపు వెచ్చదనం.

అతని అమ్మమ్మ ఉగాది పచ్చడి ఇచ్చింది.

“చేదు, తీపి, పులుపు… జీవితం కూడా ఇలాగే ఉంటుంది,” అని నవ్వింది.

దేవాలయపు నిశ్శబ్ద క్షణం

సాయంత్రం అందరూ వీరభద్ర స్వామి దేవాలయంకి వెళ్లారు.

చిన్న కొండపై ఉన్న ఆ ఆలయం సూర్యాస్తమయం కాంతిలో మెరిసింది.

మానస మరియు రాజేష్ ఎవరికి ముందుగా పెళ్లి జరుగుతుందో అంటూ సరదాగా గొడవపడ్డారు.

చందు దేవుడికి పూలు తీసుకుని ముందుకు వెళ్లిపోయాడు.

కరిష్మ నెమ్మదిగా నడిచింది.

పవన్ కొద్దిదూరం వెనుక నడిచాడు.

అతని హృదయం మాటలు చెప్పాలని కోరుకుంటోంది…

కానీ గొంతు ఆపేస్తోంది.

దేవాలయం వెనుక ఆవరణలో ఒక నిమ్మ చెట్టు కింద కరిష్మ నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉంది.

సాయంత్రపు గాలి మృదువుగా వీచింది.

ఆమె దుపట్టా గాలిలో కవితలా ఊగింది.

ఆమె కళ్ళు మూసుకుని ప్రార్థించింది.

“అతను రావాలి…

అతనికి అర్థం కావాలి…

నేను చాలాకాలంగా ఎదురు చూస్తున్నాను.”

కొన్ని క్షణాల తర్వాత పవన్ అదే మూలకు వచ్చాడు.

ఏదో కనిపించని తాడు అతన్ని అక్కడికి లాగినట్టుగా.

ఆమెను చూసాడు.

నిశ్శబ్దంగా.

ఆమె కళ్ళు తెరిచింది.

భయపడలేదు.

“నువ్వు నన్ను కనుక్కున్నావ్,” ఆమె మెల్లగా చెప్పింది.

పవన్ స్వరం కొంచెం కంపించింది.

“నేను ఎప్పుడూ కనుక్కుంటాననుకుంటా.”

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత…

చివరకు… అతను చెప్పాడు.

“కరిష్మ… నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను.”

ఆమె కళ్ళు కొద్దిగా మెరిశాయి.

కానీ చూపు తిప్పలేదు.

“ఇది చెప్పడానికి నీకు అరవై ఎనిమిది రోజులు పట్టాయి.”

పవన్ సిగ్గుతో నవ్వాడు.

“అంతకాలం ఎదురు చూసినా విలువ ఉంది.”

ఆమె అతని చెయ్యిని పట్టుకుంది.

ఆ నిమ్మ చెట్టు కింద…

ఉగాది చంద్రుడు పైకి ఎగసిపోతూ ఉండగా…

దూరంలో పటాకులు మెరిసుతుండగా…