Double-tap to translate this word.
Hides UI for distraction-free reading
ఉదయం ఆరు గంటలు.
ఇంటిముందు తులసి కోట దగ్గర నుంచి వస్తున్న మట్టి వాసన… వంటగదిలో మరిగుతున్న టీ వాసన… దూరంగా వినిపిస్తున్న గుడి గంటల శబ్దం…
ఆ ఇంట్లో మాత్రం ఒక మనిషి అప్పటికే నిద్రలేచి ఉన్నాడు.
అతని పేరు రాఘవ్.
వయసు నలభై ఐదు.
జీవితంలో పెద్దగా ఏమీ సాధించలేదు.
ఒక చిన్న ఉద్యోగం. ఒక చిన్న ఇల్లు. చిన్న జీతం.
కానీ…
అతని జీవితంలో అన్నింటికంటే పెద్దది ఒకటి ఉంది.
అతని కూతురు.
ఆమె పేరు ఆద్య.
ఇరవై ఏళ్ల అమ్మాయి.
చూడటానికి చాలా అందంగా ఉంటుంది. చదువులో తెలివైనది. మాటల్లో కొంచెం మొండితనం. అభిప్రాయాల్లో మాత్రం తన తండ్రిని పోలి ఉంటుంది.
రాఘవ్ ప్రతిరోజూ చేసే మొదటి పని…
ఆమె గది తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి చూడటం.
తలుపు నెమ్మదిగా తెరిచాడు.
బెడ్ మీద దుప్పటి మొత్తం చుట్టేసుకుని ఆద్య నిద్రపోతోంది.
రాఘవ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఈ పిల్ల ఎప్పుడు పెద్దదవుతుందో…”
అని మెల్లగా ఆమె నుదుటిపై పడిన జుట్టును పక్కకు జరిపాడు.
“ఆద్య…”
ఆమె కదలలేదు.
“ఆద్య… లే.”
“హ్మ్మ్…”
“కాలేజీకి టైం అవుతుంది.”
“ఇంకో ఐదు నిమిషాలు నాన్నా…”
“రోజూ ఈ ఐదు నిమిషాలే కదా…”
“ప్లీజ్ నాన్నా…”
రాఘవ్ నవ్వుకుంటూ బయటకు వచ్చాడు.
“సరే… ఇంకో ఐదు నిమిషాలు.”
తలుపు మూసే ముందు మరోసారి ఆమె వైపు చూశాడు.
ఆ చూపులో…
ఒక తండ్రి తన కూతురిని చూసే ప్రేమ మొత్తం ఉంది.
---
“ఆద్యా!”
వంటగదిలో నుంచి రాఘవ్ గట్టిగా అరిచాడు.
“వస్తున్నా నాన్నా!”
“నీ ఐదు నిమిషాలు అరగంట అయిపోయాయి!”
“వస్తున్నా!”
కొద్దిసేపటికి మెట్ల మీద నుంచి ఆద్య పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
ఒక చేతిలో బ్యాగ్. మరో చేతిలో మొబైల్. జుట్టు సరిగ్గా దువ్వుకోలేదు.
రాఘవ్ ఆమెను చూసి తల పట్టుకున్నాడు.
“ఇదేం డ్రెస్సు?”
“ఏంటి?”
“జుట్టు చూడు…”
“బాగానే ఉంది.”
“బాగుందా?”
“అవును.”
“అద్దంలో చూసుకున్నావా?”
“అవసరం లేదు నాన్నా.”
రాఘవ్ నవ్వాడు.
“నీకు నువ్వు ఎప్పుడూ అందంగానే కనిపిస్తావు.”
ఆద్య అతని దగ్గరికి వచ్చి కూర్చుంది.
“నాన్నా…”
“హ్మ్?”
“టిఫిన్ ఏంటి?”
“నీకు ఇష్టమైన దోస.”
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది.
“నిజమా?”
“అవును.”
“లవ్ యూ నాన్నా!”
అంటూ అతని చెంపపై చిన్న ముద్దు పెట్టింది.
రాఘవ్ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.
ఆమెకు అది చిన్న విషయం.
కానీ…
అతనికి మాత్రం అది ఆ రోజంతా సరిపడే ఆనందం.
---
తండ్రి ప్రేమ ఎప్పుడూ పెద్ద పెద్ద మాటల్లో ఉండదు.
“తిన్నావా?”
“ఎప్పుడు వస్తావు?”
“డబ్బులు కావాలా?”
“జాగ్రత్తగా వెళ్లు.”
అనే నాలుగు మాటల్లోనే…
ఒక తండ్రి తన ప్రపంచాన్ని దాచిపెడతాడు.
“నాన్నా…”
“ఏంటి?”
“ఈరోజు ఫ్రెండ్స్‌తో బయటికి వెళ్తాను.”
రాఘవ్ వెంటనే ఆమె వైపు చూశాడు.
“ఎక్కడికి?”
“మాల్‌కి.”
“ఎవరెవరు?”
“నా ఫ్రెండ్స్.”
“అబ్బాయిలు కూడా ఉంటారా?”
ఆద్య కళ్ళు తిప్పింది.
“అయ్యో నాన్నా…”
“ఏంటి అయ్యో?”
“మేము పిల్లలం కాదు.”
“నాకు తెలుసు.”
“అయితే?”
“నువ్వు పెద్దదానివి అయ్యావని నీకు తెలుసు… కానీ నాకు మాత్రం ఇంకా నువ్వు చిన్న పిల్లవే.”
ఆద్య చిరునవ్వు నవ్వింది.
“నాన్నా… నేను చిన్నప్పుడు కూడా ఇలానే అనేవారు.”
“ఎందుకంటే నువ్వు అప్పుడూ నాకు చిన్న పిల్లవే.”
ఆమె కాసేపు అతని వైపు చూసింది.
“నాకు పెళ్లి అయ్యేంతవరకుకూడా ఇలానే అంటారా?”
రాఘవ్ నవ్వుతూ అన్నాడు.
“పెళ్లి అయ్యాక కూడా.”
ఆద్య వెంటనే ముఖం చిట్లించింది.
“అది మాత్రం వద్దు.”
“ఎందుకు?”
“నేను ఎక్కడికీ వెళ్లను.”
ఆ మాట విన్న వెంటనే రాఘవ్ ముఖంలో చిరునవ్వు తగ్గింది.
ఆమెకు తెలియదు…
ఆమె చెప్పిన ఆ ఒక్క మాట అతని గుండెల్లో ఎన్ని భావాలను రేపిందో.
---
కాలం…
తండ్రికి మాత్రం చాలా వేగంగా పరుగెడుతుంది
నిన్నటివరకు తన చేతిని పట్టుకుని నడిచిన పాప…
ఈరోజు తనకంటే పొడవుగా నిలబడుతుంది.
నిన్నటివరకు “నాన్నా నాన్నా” అంటూ వెనకాల తిరిగిన పాప…
ఈరోజు తనకంటూ ఒక ప్రపంచాన్ని నిర్మించుకుంటుంది.
అయినా…
తండ్రి మనసులో మాత్రం ఒకటే.
“నా పాప ఎప్పటికీ నా పాపే.”
---
కాలేజీకి వెళ్లే సమయం వచ్చింది.
రాఘవ్ బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు.
ఆద్య వెనుక కూర్చుంది.
“నాన్నా… నెమ్మదిగా వెళ్లు.”
“నేను నెమ్మదిగానే వెళ్తున్నాను.”
“ఇంకా నెమ్మదిగా.”
“కాలేజీకి వెళ్లేలోపు రేపు అయిపోతుంది.”
ఆమె నవ్వింది.
బైక్ ముందుకు కదిలింది.
రోడ్డుపై గాలి వేగంగా వీచింది.
ఆద్య తన చేతులను తండ్రి భుజాల చుట్టూ వేసుకుంది.
చిన్నప్పుడు ఎలా పట్టుకునేదో…
అలాగే.
రాఘవ్ రియర్ వ్యూ మిర్రర్‌లో ఆమెను చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఎంత పెద్దదైనా… నా వెనకాల కూర్చున్నప్పుడు మాత్రం అదే చిన్న పాప.”
---
కాలేజీ గేట్ దగ్గర బైక్ ఆగింది.
ఆద్య దిగింది.
“బై నాన్నా.”
“జాగ్రత్త.”
“హ్మ్.”
“లంచ్ చేశాక ఫోన్ చేయి.”
“సరే.”
“సాయంత్రం నేను వస్తాను.”
“వద్దు నాన్నా. నేను ఫ్రెండ్స్‌తో వస్తాను.”
రాఘవ్ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.
“సరే.”
ఆమె రెండు అడుగులు ముందుకు వెళ్లింది.
మళ్లీ వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
రాఘవ్ ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడు.
ఆమె నవ్వింది.
“బై…”
అతను చేతిని ఊపాడు.
ఆమె కాలేజీలోకి వెళ్లిపోయింది.
రాఘవ్ మాత్రం కొన్ని సెకన్లు అక్కడే నిలబడ్డాడు.
తర్వాత బైక్ స్టార్ట్ చేసి వెళ్లిపోయాడు.
---
అదే రోజు సాయంత్రం…
రాఘవ్ ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చుని గడియారం వైపు చూస్తున్నాడు.
ఏడు అయ్యింది.
ఆద్య ఇంకా రాలేదు.
ఏడున్నర.
ఫోన్ చేశాడు.
“The number you are trying to reach is currently switched off.”
అతని గుండెల్లో ఏదో తెలియని భయం మొదలైంది.
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
అదే సమాధానం.
ఎనిమిది అయ్యింది.
రాఘవ్ ఇంటి బయటకు వచ్చాడు.
రోడ్డువైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అతని చేతిలో ఫోన్.
కళ్ళలో ఆందోళన.
అప్పుడే…
దూరంగా ఒక కారు వేగంగా వచ్చి అతని ఇంటి ముందు ఆగింది.
కారు డోర్ తెరుచుకుంది.
అందులో నుంచి ఒక వ్యక్తి దిగాడు.
రాఘవ్ అతన్ని చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.
ఆ వ్యక్తి చేతిలో…
ఆద్య బ్యాగ్ ఉంది.
రాఘవ్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
“ఆద్య…?”
అతను ఆ వ్యక్తి దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.
“నా కూతురు ఎక్కడ?”
ఆ వ్యక్తి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కేవలం…
ఆద్య బ్యాగ్‌ను రాఘవ్ చేతిలో పెట్టాడు.
అందులో నుంచి ఒక చిన్న పేపర్ కింద పడింది.
రాఘవ్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
అందులో కేవలం ఒక్క వాక్యం ఉంది—
“నాన్నా… నన్ను వెతకకండి.”
రాఘవ్ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.
ఆ క్షణంలో అతనికి ఒక్కటే అర్థమైంది.
తన కూతురు కనిపించడం లేదు.
కానీ…
ఆమె ఎందుకు వెళ్లింది?
ఎవరితో వెళ్లింది?
ఆమెకు ఏమైంది?
అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా—
“నాన్నా… నన్ను వెతకకండి” అని ఎందుకు రాసింది?
అతనికి తెలియదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం తెలుసు…
తన కూతురిని తిరిగి తీసుకురావడానికి ఈ తండ్రి ఎంత దూరమైనా వెళ్తాడు.
NANNA… NANNU VETHAKAKANDI
By CHAITANYA
Published: September 8, 2026 at 4:39 PM
Your input calibrates the database for others.
Ready to play...