Double-tap to translate this word.
Hides UI for distraction-free reading
కలల చివరి మెట్టు
కళాశాల ఆడిటోరియం మొత్తం చప్పట్లతో మార్మోగిపోతోంది.
వేదికపై నిలబడి ఉన్నాడు ఆదిత్య.
బీటెక్ చివరి సంవత్సరం విద్యార్థి.
కాలేజీ టాపర్.
యూనివర్సిటీ టాపర్.
క్యాంపస్‌లో అందరికీ తెలిసిన పేరు.
అతని చేతిలో యూనివర్సిటీ గోల్డ్ మెడల్ ఉంది.
ప్రిన్సిపాల్ అతని భుజంపై చేయి వేసి,
“ఆదిత్య... నువ్వు మా కాలేజీకి గర్వకారణం. నీ భవిష్యత్తు చాలా గొప్పగా ఉంటుంది.”
అన్నారు.
కింద కూర్చున్న విద్యార్థులంతా చప్పట్లు కొట్టారు.
ఆదిత్య నవ్వాడు.
కానీ ఆ నవ్వులో ఒక కల ఉంది.
విదేశాల్లో చదవాలి.
మాస్టర్స్ చేయాలి.
తన తల్లిదండ్రులను మంచి ఇంట్లో ఉంచాలి.
తన తండ్రి ఇక జీవితాంతం కష్టపడాల్సిన అవసరం లేకుండా చేయాలి.
అతని కలలన్నింటికీ ఒకే దారి కనిపించింది.
విదేశీ చదువు.
ఆ రాత్రి ఇంటికి వెళ్లగానే తండ్రి చేతిలో టీ కప్పుతో ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.
“నాన్న... నా అప్లికేషన్ ప్రాసెస్ దాదాపు పూర్తయింది.”
తండ్రి నవ్వుతూ,
“నువ్వు ఎక్కడికైనా వెళ్లు రా... కానీ ఒక విషయం మాత్రం మర్చిపోకు.”
“ఏంటి నాన్న?”
“ఎంత ఎత్తుకెళ్లినా... నీ కాళ్లు ఈ నేల మీదే ఉన్నాయని గుర్తుపెట్టుకో.”
ఆదిత్య నవ్వాడు.
“నేను ఎక్కడికి వెళ్లినా... మీ ఇద్దరినీ నా దగ్గరే పెట్టుకుంటా.”
తండ్రి కళ్లలో ఆనందం కనిపించింది.
“అదే చాలు.”
---
ఒక ఫోన్ కాల్...
కొన్ని రోజుల తర్వాత.
ఆదిత్య కాలేజీ ల్యాబ్‌లో ప్రాజెక్ట్ చేస్తుండగా ఫోన్ మోగింది.
అమ్మ.
అతను ఫోన్ ఎత్తాడు.
“హలో అమ్మా?”
అవతల నుంచి ఏడుపు.
“ఆదిత్య... వెంటనే ఇంటికి రా.”
అతని గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టయింది.
“ఏమైంది అమ్మ?”
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
“నాన్నకి... ఆరోగ్యం బాగోలేదు.”
అంతే.
ఆదిత్య చేతిలో ఉన్న పెన్ నేలపై పడిపోయింది.
ఆ రోజు అతను కాలేజీ నుంచి ఇంటికి తిరిగి వెళ్లిన ప్రయాణం...
తన జీవితంలోనే అత్యంత పొడవైన ప్రయాణం.
---
ఆసుపత్రి.
తెల్లని గోడలు.
మందుల వాసన.
బయట బెంచ్‌పై కూర్చున్న తల్లి.
గదిలో మంచంపై తండ్రి.
ఆదిత్య లోపలికి వెళ్లాడు.
తండ్రి కళ్లను తెరిచి కొడుకును చూసి నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు.
“వచ్చావా రా?”
ఆదిత్య ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తండ్రి చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అది అతను చిన్నప్పుడు తనను పట్టుకున్న అదే చేయి.
కానీ ఇప్పుడు...
ఆ చేయిలో బలం లేదు.
“నాన్న... ఏమైంది?”
“ఏమీ లేదు రా... రెండు రోజుల్లో ఇంటికి వెళ్లిపోతా.”
ఆదిత్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
అతనికి నిజం అర్థమైంది.
ఇది రెండు రోజుల సమస్య కాదు.
---
చికిత్స మొదలైంది.
రోజులు గడిచాయి.
బిల్లులు పెరిగాయి.
సేవింగ్స్ అయిపోయాయి.
బ్యాంక్‌లో ఉన్న డబ్బు అయిపోయింది.
తర్వాత...
ఇంటిపై ఉన్న అప్పు బయటపడింది.
చివరికి...
కుటుంబానికి ఉన్న ఆస్తి కూడా అమ్మాల్సిన పరిస్థితి వచ్చింది.
ఒకప్పుడు తమదైన భూమి...
ఇప్పుడు మరొకరి పేరులోకి వెళ్లిపోయింది.
ఆదిత్య ఆ పత్రాలను చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
తన చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు...
ఆ పొలం...
ఆ ఇల్లు...
తండ్రి కష్టపడి నిర్మించిన జీవితం...
అన్నీ ఒక్కొక్కటిగా తన చేతుల నుంచి జారిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
అతని చేతిలో ఉన్న విదేశీ యూనివర్సిటీ అడ్మిషన్ లెటర్‌ను చూసాడు.
అందులో పెద్ద అక్షరాలతో ఉంది—
“Congratulations!”
అతను ఆ కాగితాన్ని మడిచి పక్కన పెట్టాడు.
ఆ రోజు మొదటిసారి...
అతనికి ఆ పదం ఎగతాళిలా అనిపించింది.
---
“నేను చదువు ఆపేస్తాను.”
ఒక రాత్రి.
ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయారు.
ఆదిత్య ఒంటరిగా కూర్చుని తన ల్యాప్‌టాప్‌ను తెరిచాడు.
స్క్రీన్‌పై అతని కలల ప్రపంచం ఉంది.
Foreign University.
Scholarship.
Master's Degree.
Research.
Career.
అన్నీ ఉన్నాయి.
కానీ అతని ఇంట్లో...
తండ్రికి మందులు కొనడానికి డబ్బు లేదు.
అతను ల్యాప్‌టాప్‌ను మూసేశాడు.
మరుసటి రోజు కాలేజీకి వెళ్లి తన HOD గదిలోకి వెళ్లాడు.
“సార్... నేను ఇక చదువు కొనసాగించలేను.”
HOD ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూశాడు.
“ఏమంటున్నావు?”
“నాకు ఇంటి బాధ్యత ఉంది సార్.”
“కానీ నీకు ఇంకొన్ని నెలలే ఉన్నాయి.”
“తెలుసు సార్.”
“నీకు యూనివర్సిటీలో టాప్ ర్యాంక్ ఉంది.”
“తెలుసు సార్.”
“నీకు మంచి ఉద్యోగం వస్తుంది.”
ఆదిత్య తల వంచాడు.
“నా నాన్నకి ముందు ఉద్యోగం కావాలి సార్.”
గదిలో నిశ్శబ్దం.
HOD అతని వైపు చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“ఆదిత్య...”
“నీ కుటుంబాన్ని కాపాడాలని అనుకోవడం తప్పు కాదు.”
“కానీ...”
“నీ కలలను చంపుకోవడం మాత్రం పరిష్కారం కాదు.”
ఆదిత్య కళ్లలో నీళ్లు.
“కలలు కనే వాళ్లకి సమయం ఉంటుంది సార్.”
“కుటుంబాన్ని కాపాడే వాళ్లకి... సమయం ఉండదు.”
అని చెప్పి బయటకు నడిచిపోయాడు.
---
కాలేజీ గేటు దగ్గరకు వచ్చి ఆగాడు.
అక్కడ వేల మంది విద్యార్థులు.
ఎవరో placement గురించి మాట్లాడుతున్నారు.
ఎవరో విదేశీ యూనివర్సిటీ గురించి మాట్లాడుతున్నారు.
ఎవరో కొత్త ఫోన్ కొన్నారు.
ఎవరో భవిష్యత్తు గురించి కలలు కంటున్నారు.
ఆదిత్య మాత్రం తన జేబులో ఉన్న మందుల ప్రిస్క్రిప్షన్‌ను బయటకు తీశాడు.
ఒక వైపు—
అతని కల.
మరో వైపు—
అతని తండ్రి జీవితం.
అతను నెమ్మదిగా నడవడం మొదలుపెట్టాడు.
---
ఆ రాత్రి తండ్రి అడిగాడు.
“కాలేజీకి వెళ్లావా?”
“వెళ్లాను.”
“నీ చదువు?”
ఆదిత్య మౌనంగా ఉన్నాడు.
తండ్రి అతని ముఖాన్ని చూసి అర్థం చేసుకున్నాడు.
“నువ్వు చదువు ఆపేస్తున్నావా?”
ఆదిత్య కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
“అవును నాన్న.”
తండ్రి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“నా కోసం?”
ఆదిత్య తల ఊపాడు.
“నీకు ఇప్పుడు చదువు అవసరం లేదు రా...”
అని తండ్రి మెల్లగా అన్నాడు.
“నీకు ఇప్పుడు నీ మీద నమ్మకం అవసరం.”
ఆదిత్య ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తండ్రి తన చేతిని కొడుకు చేతిపై పెట్టాడు.
“నేను నీ కలలకి అడ్డుగా నిలబడాలని కోరుకోను.”
“కానీ నేను ఎలా వెళ్లగలను నాన్న?”
“వెళ్లాలి.”
“మిమ్మల్ని వదిలి?”
“నన్ను వదిలి కాదు.”
తండ్రి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నన్ను దాటి వెళ్లాలి.”
ఆదిత్య తండ్రి చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
---
ఆ రాత్రి అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
ఆస్తి పోయింది.
డబ్బు పోయింది.
విదేశీ ప్రయాణం ఆగిపోయింది.
కానీ...
అతని జ్ఞానం ఇంకా అతనితోనే ఉంది.
అతని మెదడు ఇంకా అతనిదే.
అతని ప్రతిభ ఇంకా అతనిదే.
అతని కల ఇంకా అతనిదే.
మరుసటి రోజు ఉదయం ఆదిత్య మళ్లీ కాలేజీకి వెళ్లాడు.
HOD గదిలోకి వెళ్లి అన్నాడు—
“సార్... నేను చదువు ఆపను.”
HOD ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“కానీ నా పరిస్థితి మారలేదు.”
“నేను మాత్రం మారాను.”
“నేను పార్ట్‌టైమ్ పని చేస్తాను.”
“స్కాలర్‌షిప్ కోసం ప్రయత్నిస్తాను.”
“ఫ్రీలాన్స్ చేస్తాను.”
“అవసరమైతే రాత్రిళ్లు పనిచేస్తాను.”
“కానీ నా డిగ్రీ పూర్తి చేస్తాను.”
అతని కళ్లలో మళ్లీ అదే పాత వెలుగు కనిపించింది.
HOD చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఇదే నేను నీలో చూడాలనుకున్నది.”
ఆదిత్య బయటకు వచ్చాడు.
కాలేజీ మెట్లపై నిలబడి ఆకాశం వైపు చూశాడు.
కొన్ని రోజుల క్రితం అతనికి అనిపించింది—
“నేను టాపర్ నుంచి జీరో అయ్యాను.”
కానీ ఇప్పుడు అతనికి అర్థమైంది.
జీరో అంటే అంతం కాదు.
జీరో ముందు ఒకటి పెడితే...
10 అవుతుంది.
మరొకటి పెడితే...
100 అవుతుంది.
అతను నేల నుంచి మొదలుపెట్టాల్సి రావచ్చు.
కానీ...
మళ్లీ మొదలుపెట్టడానికి నేల కంటే మంచి స్థలం ఇంకేదీ లేదు.
ఆ రోజు ఆదిత్య తన విదేశీ యూనివర్సిటీ అడ్మిషన్ లెటర్‌ను మళ్లీ తెరిచాడు.
దానిని చింపలేదు.
కాల్చలేదు.
దాచలేదు.
తన డైరీలో పెట్టుకున్నాడు.
దాని పైన ఒకే ఒక్క వాక్యం రాశాడు—
“ఈ కల ఆలస్యమైంది... అంతం కాలేదు.”
ఆ రోజు నుంచి...
టాపర్ అయిన విద్యార్థి తన మార్కుల కోసం కాదు—
తన కుటుంబం కోసం పోరాడటం మొదలుపెట్టాడు.
కానీ అతనికి తెలియని విషయం ఒక్కటుంది...
ఆ పోరాటం అతన్ని ఒక రోజు అతను ఊహించిన దేశానికి తీసుకెళ్తుందా?
లేదా...
అతను ఊహించని మరో జీవితాన్ని అతని కోసం సిద్ధం చేసిందా?
అది కాలమే నిర్ణయించాలి.
— కొనసాగుతుంది...
Kaala chivare motu
By CHAITANYA
Published: October 3, 2026 at 5:20 PM
Your input calibrates the database for others.
Ready to play...