Double-tap to translate this word.
Hides UI for distraction-free reading
ఆ ఇంట్లో ఒక చిన్న ప్రపంచం
ఉదయం ఆరు గంటలు...
ఆ ఇంటి ముందు తులసి కోట దగ్గర అమ్మమ్మ ముగ్గు వేస్తోంది.
చుట్టూ ఇంకా పూర్తిగా వెలుగు రాలేదు.
ఆకాశంలో సూర్యుడు నెమ్మదిగా పైకి వస్తున్నాడు.
కానీ ఆ ఇంట్లో మాత్రం అప్పటికే ఒక చిన్న తుఫాను మొదలైపోయింది.
“అమ్మమ్మా...!”
పై అంతస్తు నుంచి ఒక చిన్న గొంతు.
అమ్మమ్మ ముగ్గు వేస్తున్న చేతిని ఆపి పైకి చూసింది.
“ఏంట్రా కన్నా?”
“నా షూ కనిపించడం లేదు!”
అమ్మమ్మ నవ్వుకుంది.
“నిన్న ఎక్కడ పడేశావో అక్కడే ఉంటుంది.”
“కనిపించడం లేదు కదా!”
“నీకు కనిపించకపోతే ఈ ఇంట్లో ఇంకెవరికీ కనిపించదు. కిందకి రా... చూస్తాను.”
ఎనిమిదేళ్ల ఆదిత్య మెట్లు దిగుతూ వచ్చాడు.
ఒక కాలికి షూ ఉంది.
మరో కాలికి లేదు.
జుట్టంతా చిందరవందరగా ఉంది.
చేతిలో స్కూల్ బ్యాగ్.
ముఖంలో మాత్రం ప్రపంచంలోనే పెద్ద సమస్య ఎదురైనట్టు టెన్షన్.
అమ్మమ్మ అతన్ని చూసి నవ్వింది.
“ఒరేయ్... ఒక కాలికి షూ వేసుకుని ఇంకో షూ కోసం వెతుకుతున్నావా?”
ఆదిత్య కాసేపు తన కాళ్ల వైపు చూసుకున్నాడు.
“అది... నేను గమనించలేదు.”
అమ్మమ్మ గట్టిగా నవ్వింది.
“నీకు చదువు మీద దృష్టి ఉందో లేదో తెలియదు కానీ, నీ షూ మీద మాత్రం బాగా ప్రేమ ఉందిరా!”
ఆదిత్య కూడా నవ్వాడు.
అమ్మమ్మ అతని తల నిమిరి—
“రా... నీ షూ నేను వెతికి పెడతాను.”
అని ఇంట్లోకి వెళ్లింది.
కొద్దిసేపటికి సోఫా కింద నుంచి షూ బయటకు తీసింది.
“ఇదిగో.”
ఆదిత్య ఆశ్చర్యంగా చూసాడు.
“అమ్మమ్మా! నీకు ఎలా తెలుసు?”
“నిన్న రాత్రి నువ్వు ఇక్కడ కూర్చుని కార్టూన్ చూస్తూ షూ తీసి కిందికి తన్నావు.”
“నువ్వు చూశావా?..
“నేను చూడకపోయినా నీ అల్లరి ఈ ఇంట్లో నాకు తెలుస్తుంది.”
ఆదిత్య నవ్వుతూ అమ్మమ్మని హత్తుకున్నాడు.
“నువ్వే బెస్ట్ అమ్మమ్మ.”
అమ్మమ్మ అతని చెంపపై ముద్దు పెట్టింది.
“అది నాకు తెలుసులే.”
---
స్కూల్‌కి వెళ్లే ముందు ఆదిత్యకు మరో ముఖ్యమైన పని ఉంటుంది.
అమ్మమ్మ చేసిన టిఫిన్ తినడం.
ఆ రోజు ప్లేట్లో ఇడ్లీలు ఉన్నాయి.
ఆదిత్య ప్లేట్ చూసి ముఖం చిట్లించాడు.
“మళ్లీ ఇడ్లీనా?”
అమ్మమ్మ కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది.
“అవును. ఎందుకు?”
“నాకు ఇడ్లీ నచ్చదు.”
“నిన్న నువ్వే ‘అమ్మమ్మా, నీ ఇడ్లీ సూపర్’ అన్నావు.”
“నిన్న నచ్చింది... ఇవాళ నచ్చడం లేదు.”
అమ్మమ్మ అతని ఎదురుగా కూర్చుంది.
“సరే. అయితే ఏం కావాలి?”
ఆదిత్య వెంటనే అన్నాడు—
“దోసె!”
“దోసె తింటావా?”
“తింటాను.”
“చట్నీ?”
“వద్దు.”
“సాంబార్?”
“వద్దు.”
“అయితే ఏం తింటావు?”
“దోసె మాత్రమే.”
అమ్మమ్మ నవ్వుతూ తల ఊపింది.
“నువ్వు తినడానికి వస్తున్నావా? లేక నాకు ఆర్డర్లు ఇవ్వడానికి వస్తున్నావా?”
ఆదిత్య అమాయకంగా—
“రెండూ.”
అమ్మమ్మ నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.
---
స్కూల్ బస్సు హారన్ వినిపించింది.
ఆదిత్య బ్యాగ్ వేసుకుని గుమ్మం దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.
అమ్మమ్మ అతని వెనుకే వచ్చింది.
“లంచ్ బాక్స్ తీసుకున్నావా?”
“తీసుకున్నా!”
“వాటర్ బాటిల్?”
“తీసుకున్నా!”
“హోంవర్క్?”
ఆదిత్య ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అమ్మమ్మ అతని ముఖం చూసి అర్థం చేసుకుంది.
“చేయలేదా?”
ఆదిత్య నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
“నిన్న రాత్రి నిద్ర వచ్చేసింది.”
అమ్మమ్మ కోపంగా నటిస్తూ—
“సరే. ఈరోజు స్కూల్ నుంచి వచ్చాక నీతో మాట్లాడాలి.”
ఆదిత్య భయపడినట్టు నటించాడు.
“ఏం మాట్లాడాలి?”
“నీ హోంవర్క్ గురించి.”
“అమ్మమ్మా... ప్లీజ్!”
“నో ప్లీజ్.”
అతను బస్సు ఎక్కుతూ తిరిగి చూసాడు.
అమ్మమ్మ గుమ్మం దగ్గరే నిలబడి ఉంది.
ఆమె చేతిని ఊపింది.
ఆదిత్య కూడా చేతిని ఊపాడు.
బస్సు దూరమయ్యే వరకు అమ్మమ్మ అక్కడే నిలబడింది.
---
సాయంత్రం...
స్కూల్ నుంచి వచ్చిన వెంటనే ఆదిత్య ఇంట్లోకి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
“అమ్మమ్మా!”
అమ్మమ్మ వంటగదిలో ఉంది. “ఏంట్రా?”
“ఈరోజు మా మేడమ్ నన్ను క్లాస్‌లో పొగిడింది!”
అమ్మమ్మ చేతులు తుడుచుకుంటూ అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఎందుకు?”
ఆదిత్య గర్వంగా అన్నాడు—
“నేను మా ఫ్రెండ్‌కి పెన్సిల్ ఇచ్చాను.”
అమ్మమ్మ అతని తలపై ముద్దు పెట్టింది.
“చాలా మంచిపని చేశావు.”
“మేడమ్ కూడా అదే చెప్పింది.”
“చూశావా? మంచి మనసు ఉంటే అందరూ గుర్తిస్తారు.”
ఆదిత్య కాసేపు అమ్మమ్మని చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“అమ్మమ్మా...”
“హ్మ్?”
“నేను పెద్దయ్యాక కూడా నీతోనే ఉంటానా?”
ఆ ప్రశ్న విన్న అమ్మమ్మ ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దంగా అయింది.
తర్వాత నవ్వుతూ—
“ఎందుకు ఉండవు?”
“అందరూ పెద్దయ్యాక వేరే ఇంటికి వెళ్తారు కదా...”
అమ్మమ్మ అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“మనుషులు ఎక్కడ ఉన్నా ప్రేమించే వాళ్లు మనసులోనే ఉంటారు రా.”
ఆదిత్యకు ఆ మాట పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
కానీ అమ్మమ్మ చేతిని మాత్రం గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“అయితే నువ్వు నా మనసులో ఉంటావా?”
అమ్మమ్మ కళ్లలో చిన్న నీటి బిందువు మెరిసింది.
అతన్ని దగ్గరకు తీసుకుని—
“ఎప్పటికీ.”
అంది.
---
ఆ రాత్రి...
ఆదిత్య అమ్మమ్మ పక్కనే పడుకున్నాడు.
అమ్మమ్మ కథ చెబుతోంది.
“ఒకప్పుడు ఒక చిన్న రాజకుమారుడు ఉండేవాడు...”
ఆదిత్య మధ్యలోనే అడిగాడు—
“అతనికి అమ్మమ్మ ఉందా?”
అమ్మమ్మ నవ్వింది.
“ఉంది.”
“ఆమె కూడా నీలా ఉండేదా?”
“నా కంటే ఇంకా మంచిది.”
“అబద్ధం.”
“ఎందుకు?”
“నువ్వే బెస్ట్ అమ్మమ్మ కదా!”
అమ్మమ్మ అతన్ని హత్తుకుంది.
కాసేపటికే ఆదిత్య నిద్రపోయాడు.
అతని చిన్న చేయి ఇంకా అమ్మమ్మ చీర కొంగును పట్టుకునే ఉంది.
అమ్మమ్మ అతని ముఖం చూస్తూ మెల్లగా అంది—
“నువ్వు పెద్దవాడివైపోయినా... నాకు మాత్రం ఎప్పటికీ ఈ ఎనిమిదేళ్ల పిల్లాడివే.”
బయట చీకటి.
ఇంట్లో నిశ్శబ్దం.
కానీ ఆ చిన్న గదిలో మాత్రం...
ఒక అమ్మమ్మ ప్రేమ, ఒక మనవడి నవ్వు కలిసి ఒక అందమైన ప్రపంచాన్ని నిర్మించాయి.
ఆ ప్రపంచంలో డబ్బుకి విలువ లేదు.
గెలుపుకి విలువ లేదు.
ఒక్కటే విలువ...
“అమ్మమ్మ – మనవడి బంధం.”
కొనసాగుతుంది...
Ammamma
By arvind
Published: September 9, 2026 at 4:16 PM
Your input calibrates the database for others.
Ready to play...