EPISODE 1

అమ్మే ఒక ప్రపంచం

ఉదయం ఐదు గంటలు.

ఇంకా ఆకాశం పూర్తిగా తెల్లబడలేదు.

వీధిలో అక్కడక్కడా వెలుగుతున్న వీధి దీపాలు మాత్రమే నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుతున్నాయి. పక్కింటి కుక్కలు కూడా ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాయి.

కానీ ఆ చిన్న ఇంట్లో మాత్రం ఒక మనిషి రోజు అప్పటికే మొదలైపోయింది.

వంటగదిలో పొయ్యి వెలిగింది.

ఆ పొయ్యి మీద ఒక చిన్న గిన్నెలో పాలు మరిగుతున్నాయి.

పక్కనే మరో పాత్రలో అన్నం.

మరోవైపు రెండు చిన్న లంచ్ బాక్సులు.

ఆమె పేరు సీత.

వయసు ముప్పై నాలుగు.

ఆమెకు ప్రపంచంలో ఉన్న అతిపెద్ద బాధ్యతలు రెండు.

అనన్య — 10 సంవత్సరాలు.

దివ్య — 6 సంవత్సరాలు.

ఇద్దరూ ఆమె కూతుళ్లు.

ఆ ఇద్దరి కోసం సీత గత ఆరు సంవత్సరాలుగా ఒకేసారి—

అమ్మగా, నాన్నగా, స్నేహితురాలిగా, రక్షకురాలిగా, సంపాదించే మనిషిగా...

జీవిస్తోంది.

కానీ ఆ ఉదయం కూడా ఆమె ముఖంలో అలసట తప్ప మరే భావన కనిపించలేదు.

ఆమె చేతికి కాలిన చిన్న మచ్చ ఉంది.

నిన్న రాత్రి వంట చేస్తూ కాలింది.

కానీ దానికి మందు పెట్టుకునే సమయం ఆమెకు దొరకలేదు.

ఆమె మెల్లగా గిన్నెను పక్కకు పెట్టి, పిల్లల లంచ్ బాక్సుల్లో అన్నం, పప్పు, కొద్దిగా కూర పెట్టింది.

తర్వాత ఫ్రిజ్ తలుపు తెరిచింది.

లోపల ఒక చిన్న పాల ప్యాకెట్ మాత్రమే ఉంది.

ఆమె దాన్ని చూసి కొన్ని క్షణాలు ఆగిపోయింది.

ఆ రోజు సాయంత్రం వరకు ఆ డబ్బుతోనే అన్నీ చూసుకోవాలి.

కూరగాయలు.

బస్ ఛార్జీలు.

పిల్లల స్కూల్ అవసరాలు.

మరుసటి రోజు కోసం పాలు.

ఆమె దగ్గర ఉన్న డబ్బు లెక్కపెట్టింది.

₹180.

సీత ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వుకుంది.

ఆ నవ్వులో ఆనందం లేదు.

"ఈరోజుకి సరిపోతుంది..."

అని తనను తాను ఓదార్చుకుంది.

అంతలో బెడ్‌రూమ్ నుంచి చిన్న గొంతు వినిపించింది.

"అమ్మా..."

సీత వెంటనే అక్కడికి వెళ్లింది.

దివ్య ఇంకా నిద్రలోనే ఉంది.

"ఏమైంది తల్లి?"

"అమ్మా... నువ్వు ఈరోజు నన్ను స్కూల్‌కి తీసుకెళ్తావా?"

సీత ఆమె జుట్టు సరిచేస్తూ నవ్వింది.

"తీసుకెళ్తాను."

"నిజంగానా?"

"నిజం."

దివ్య సంతోషంగా ఆమెను కౌగిలించుకుంది.

ఆ కౌగిలిలో సీతకు తన అలసట మొత్తం కాసేపు మర్చిపోయినట్టయింది.

అదే సమయంలో మరో మంచం మీద అనన్య లేచి కూర్చుంది.

"అమ్మా..."

"ఏమైంది?"

"స్కూల్ ఫీజు కట్టాల్సిన చివరి తేదీ ఇవాళ."

సీత చేతిలో ఉన్న దువ్వెన ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

ఆమె అనన్య వైపు చూసింది.

"ఎంత?"

"రెండు వేల ఐదు వందలు."

కొన్ని క్షణాలు గదిలో నిశ్శబ్దం.

అనన్య తన తల్లి ముఖాన్ని గమనించింది.

ఆమెకు తెలుసు.

అమ్మ దగ్గర డబ్బు లేదు.

కానీ అమ్మ ముందు ఆ విషయం చెప్పడానికి కూడా భయంగా ఉంది.

"అమ్మా... ఈరోజు కట్టకపోతే పర్లేదు. టీచర్‌కి చెప్తాను."

సీత వెంటనే నవ్వింది.

"ఎందుకు పర్లేదు?"

"అంటే..."

"నీ చదువుకి సంబంధించిన

విషయం ఏదీ 'పర్లేదు' కాదు."

అనన్య నిశ్శబ్దంగా చూసింది.

సీత ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి తల నిమిరింది.

"నువ్వు స్కూల్‌కి వెళ్లు. ఫీజు గురించి నేను చూసుకుంటాను."

"కానీ అమ్మా..."

"నేను చూసుకుంటాను అన్నాను కదా."

ఆమె మాటల్లో ధైర్యం ఉంది.

కానీ ఆమె కళ్లలో మాత్రం భయం ఉంది.

---

ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.

ఇద్దరు పిల్లలను స్కూల్‌కు పంపించి సీత తన పాత స్కూటీ మీద ఆఫీసుకి బయలుదేరింది.

ఆమె ఒక చిన్న ప్రైవేట్ కంపెనీలో అకౌంట్స్ అసిస్టెంట్‌గా పనిచేస్తోంది.

జీతం పెద్దది కాదు.

కానీ ఆ జీతంతోనే ఆ ఇల్లు నడుస్తోంది.

స్కూటీ నడుపుతూ ఆమె మనసులో ఒకే ఆలోచన.

"ఈరోజు ఫీజు డబ్బు ఎక్కడి నుంచి తీసుకురావాలి?"

జీతం రావడానికి ఇంకా పది రోజులు ఉన్నాయి.

బ్యాంక్ ఖాతాలో ఉన్నది దాదాపు ఖాళీ.

ఒక స్నేహితురాలి దగ్గర ఇప్పటికే అప్పు తీసుకుంది.

అమ్మ దగ్గర అడగడానికి ఆమెకు ఇష్టం లేదు.

ఎందుకంటే తన తల్లికి కూడా పెద్దగా ఆదాయం లేదు.

ఆమె భర్త...

ఆ ఆలోచన దగ్గర సీత మనసు ఆగిపోయింది.

ఆమె భర్త పేరు రాఘవ్.

ఆరు సంవత్సరాల క్రితం—

ఒక ప్రమాదంలో అతను చనిపోయాడు.

అప్పుడు అనన్యకు నాలుగేళ్లు.

దివ్యకు కేవలం ఎనిమిది నెలలు.

ఆ రోజు ఆసుపత్రి కారిడార్‌లో ఇద్దరు పిల్లలను ఒడిలో పెట్టుకుని సీత కూర్చున్న దృశ్యం ఇప్పటికీ ఆమె మనసులో అలాగే

ఉంది.

అప్పుడు ఒక బంధువు ఆమెతో అన్నాడు—

"ఇద్దరు ఆడపిల్లలతో ఒంటరిగా

ఎలా బతుకుతావమ్మా?"

సీత సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే తనకూ అదే ప్రశ్న.

"ఎలా బతుకుతాను?"

తెలియదు.

కానీ ఒక విషయం మాత్రం

తెలుసు.

బతకాలి.

తన కోసం కాదు.

తన ఇద్దరు పిల్లల కోసం.

---

మధ్యాహ్నం.

ఆఫీసులో సీత కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుంది.

ఆమె ఫోన్ మోగింది.

స్కూల్ నుంచి కాల్.

ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.

"హలో?"

"అనన్య అమ్మగారా?"

"అవును."

"ఫీజు గురించి..."

సీత కాసేపు కళ్లను మూసుకుంది.

"మేడమ్... సాయంత్రం వరకు కట్టేస్తాను."

"సరే. కానీ ఈరోజే చివరి తేదీ."

"అవును మేడమ్."

కాల్ ముగిసింది.

ఆమె ఫోన్‌ను టేబుల్‌పై పెట్టింది.

ఆమె పక్కన కూర్చున్న సహోద్యోగి అడిగింది.

"ఏమైంది?"

"ఏమీ లేదు."

"పిల్లల ఫీజా?"

సీత తల ఊపింది.

"ఎంత?"

"రెండున్నర వేలు."

"నేను ఇస్తాను. జీతం వచ్చిన తర్వాత ఇవ్వు."

సీత వెంటనే తల ఊపింది.

"వద్దు."

"ఎందుకు?"

"ఇప్పటికే చాలా తీసుకున్నాను."

"అయితే?"

సీత చిన్నగా నవ్వింది.

"ఏదో ఒకటి చేస్తాను."

ఆమె ఎప్పుడూ అదే మాట చెబుతుంది.

ఏదో ఒకటి చేస్తాను.

ఎందుకంటే ఒంటరి తల్లులకు చాలాసార్లు 'సహాయం కావాలి' అని చెప్పే అవకాశం కూడా ఉండదు.

వాళ్లు ముందుగా తమ పిల్లల ముందు బలంగా కనిపించాలి.

---

సాయంత్రం.

సీత ఆఫీసు నుంచి బయటకు వచ్చింది.

ఆమె చేతిలో ఫోన్.

ఆమె బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ చూసింది.

₹2,746.

అంతే.

ఆమె కాసేపు స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

తర్వాత తన మెడలో ఉన్న చిన్న బంగారు గొలుసును చేతితో తాకింది.

అది రాఘవ్ ఆమెకు ఇచ్చిన చివరి బహుమతి.

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

"ఇది అమ్మేస్తే..."

ఆలోచన పూర్తవకముందే ఆమె ఫోన్‌లో అనన్య మెసేజ్ వచ్చింది.

"అమ్మా, నేను స్కూల్ నుంచివచ్చేశాను.

నువ్వు త్వరగా రా."

సీత వెంటనే కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.

గొలుసును లోపల దాచుకుంది.

"వాళ్ల ముందు ఏడవకూడదు."

అని తనకు తానే చెప్పుకుంది.

---

ఇంటికి వెళ్లేసరికి దివ్య పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఆమెను కౌగిలించుకుంది.

"అమ్మా!"

"ఏమైంది?"

"నాకు ఒక స్టార్ వచ్చింది!"

ఆమె నోట్‌బుక్ తెరిచి చూపించింది.

టీచర్ పెట్టిన చిన్న స్టార్.

సీత కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.

"నా బంగారు తల్లికి స్టార్ వచ్చిందా?"

"అవును!"

"చాలా బాగా చదువుతున్నావు."

అనన్య మాత్రం మూలన కూర్చుంది.

ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

సీత అది గమనించింది.

"ఏమైంది అనన్య?"

"ఏమీ లేదు."

"నన్ను చూసి చెప్పు."

అనన్య తల వంచింది.

"టీచర్ మళ్లీ ఫీజు అడిగారు."

సీత ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చుంది.

"నేను కడతాను."

"ఎప్పుడు?"

సీత కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉంది.

తర్వాత చిరునవ్వుతో—

"రేపు."

అనన్య ఆమె కళ్లలోకి చూసింది.

ఆమెకు నిజం అర్థమైంది.

కానీ ఏమీ అడగలేదు.

బదులుగా తల్లి చేతిని పట్టుకుంది.

"అమ్మా..."

"హ్మ్?"

"నువ్వు చాలా అలసిపోయావా?"

సీత ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూసింది.

"ఎందుకు?"

"నువ్వు ఎప్పుడూ మమ్మల్ని చూసి నవ్వుతావు... కానీ మేము నిద్రపోయాక నువ్వు ఒంటరిగా కూర్చుని ఏడుస్తావని నాకు తెలుసు.

సీత గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.

ఆమె తన కూతురిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

"అమ్మ ఎందుకు ఏడుస్తుంది?"

అనన్య నెమ్మదిగా చెప్పింది.

"నువ్వు కూడా మనిషివే కదా అమ్మా..."

ఆ మాట విన్న సీతకు ఇక కన్నీళ్లు ఆగలేదు.

ఆమె ఇద్దరు కూతుళ్లను తన ఒడిలోకి తీసుకుంది.

ఆ ముగ్గురూ ఒకరినొకరు కౌగిలించుకున్నారు.

బయట చీకటి పెరుగుతోంది.

ఇంట్లో కరెంట్ పోయింది.

చీకట్లో కూడా సీత ముఖంలో ఒక చిన్న వెలుగు కనిపించింది.

అది ఆమె కూతుళ్ల వల్ల.

ఆమె మెల్లగా చెప్పింది—

"మీ ఇద్దరూ ఉన్నంత వరకు...

నాకు ఏ కష్టం పెద్దది కాదు."

అనన్య అడిగింది—

"నిజంగానా అమ్మా?"

సీత ఇద్దరి నుదుటిపై ముద్దు పెట్టింది.

"నిజం."

కానీ ఆ రాత్రి...

పిల్లలు నిద్రపోయిన తర్వాత...

సీత ఒంటరిగా కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది.

తన చేతిలో రాఘవ్ ఫోటో.

ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.

"నువ్వు వెళ్లిపోయిన రోజు..."

"నేను కూడా అయిపోయాననుకున్నాను."

"కానీ ఈ ఇద్దరినీ చూసిన ప్రతిసారీ..."

"మళ్లీ బ్రతకాలని అనిపించింది."

ఆమె ఫోటోను తన గుండెలకు హత్తుకుంది.

"వాళ్లకి ఏ లోటూ రాకుండా చూసుకుంటానని నీకు మాటిచ్చాను."

కాసేపు మౌనం.

"కానీ రాఘవ్..."

ఆమె గొంతు వణికింది.

"నేను ఎంతకాలం ఇలా ఒంటరిగా పోరాడగలనో నాకు తెలియడం లేదు."

అదే సమయంలో పక్క గదిలో నిద్రిస్తున్న దివ్య నిద్రలోనే—

"అమ్మా..."

అని పిలిచింది.

సీత వెంటనే కన్నీళ్లు తుడుచుకుని లేచింది.

ఆమెకు మళ్లీ తెలుసైంది.

తాను ఒంటరిగా లేదు.

ఆమెకు రెండు చిన్న ప్రపంచాలు ఉన్నాయి.

అవి ఆమెను అమ్మ అని పిలుస్తున్నాయి.

ఆమె ఆ రెండు ప్రపంచాల కోసం ఎంతటి యుద్ధమైనా చేయడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

కానీ ఆ యుద్ధం ఇప్పుడే మొదలైంది.