EPISODE 1

ఉదయాన్నే సూర్యుడు తన బంగారు కిరణాలను గ్రామంపై చల్లుతుండగా, సుందరం ఇంటి ముందు తన బైక్‌ను శుభ్రం చేస్తున్నాడు. అతని ముఖంలో ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు.

సుందరం ఒక కుటుంబానికి అంకితమైన మనిషి. అతనికి తన కుటుంబమే ప్రపంచం. అతని భార్య పద్మజ ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలలో టీచర్‌గా పనిచేస్తుంది. అదే పాఠశాలలో వారి ముద్దుల కుమార్తె ఇందుమతి కూడా చదువుకుంటోంది.

ఇందు 4వ తరగతి. ఎంతో ముద్దు ముద్దు గా మాట్లాడుతుంది .

"ఇందూ... త్వరగా రెడీ అవ్వమ్మా, స్కూల్ టైమ్ అయిపోతోంది!" అంటూ సుందరం ప్రేమగా పిలిచాడు.

"వస్తున్నా నాన్నా!" అని చిన్నారి ఇంటి లోపల నుంచి ఆనందంగా సమాధానం ఇచ్చింది.

కొద్దిసేపటికి పద్మజ, ఇందుమతి ఇద్దరూ బయటకు వచ్చారు. ముగ్గురూ కలిసి బైక్‌పై స్కూల్‌కి బయలుదేరారు. దారంతా ఇందుమతి తన స్కూల్ కథలు చెబుతుంటే, పద్మజ చిరునవ్వుతో వింటూ ఉంది.

స్కూల్ దగ్గరికి చేరుకున్నాక, సుందరం ఇద్దరినీ దింపి...

"జాగ్రత్తగా ఉండండి. సాయంత్రం వస్తాను," అన్నాడు.

"సరే," అని పద్మజ నవ్వుతూ చెప్పింది.

వారిని వదిలేసి ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన సుందరం తనకు ఇష్టమైన పని మొదలుపెట్టాడు. అతనికి యాక్షన్ సినిమాలు, డిటెక్టివ్ కథలు అంటే అమితమైన ఇష్టం. రోజంతా వాటిలోనే మునిగిపోయేవాడు. ఏదో కేసు విచారణ చేస్తున్న డిటెక్టివ్‌లా ఆలోచించడం కూడా అతని అలవాటు. ఎందుకు అంటే మన సుందరం ఇంట్లో వంట చేస్తాడు ! ఇంటి పనులు చూసుకుంటాడు , మొక్కలకి నీళ్ళు పోస్తాడు, వాళ్ళ ఇంట్లో ఇంకో పాత్ర కూడా ఇది , వాళ్ళ పెంపుడు కుక్క టామీ, టామీ అంటే సుందరం కి చాలా ఇష్టం , దానిని నల్లబంగారం అని ముద్దు గా పిలుస్తాడు ! , ఇంకా పద్మజ జీతం తో జీవితాన్ని కొనసాగిస్తున్నాడు మన సుందర ....

సాయంత్రం అయ్యేసరికి మళ్లీ స్కూల్‌కి వెళ్లి భార్య, కూతురిని ఇంటికి తీసుకువచ్చాడు.

ఇంటికి చేరుకున్నాక ఇంటి ముందు కూర్చున్న తమ పెంపుడు కుక్క "టామీ"ని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.

"అరే టామీ... నువ్వు ఈ మధ్య చాలా లావైపోయావే!" అని నవ్వుతూ దాని తలను నిమిరాడు.

టామీ తోక ఊపుతూ యజమాని ప్రేమను ఆస్వాదించింది.

అంతలో పద్మజ బయటకు వచ్చి...

"సుందరం... ఇంట్లో గ్రోసరీ అయిపోయింది. కొంచెం సరుకులు తీసుకొస్తారా?" అని అడిగింది.

"సరే పద్మా... ఇప్పుడే వెళ్లి తెస్తాను," అని చెప్పి బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు.

---

గ్రామంలోని ప్రధాన రహదారిపై సుందరం నెమ్మదిగా వెళ్తున్నాడు.

అదే సమయంలో ఒక మూలన నిలబడి ఉన్న ఓ దొంగ అతన్ని గమనించాడు.

మొదట అతను సాధారణ వ్యక్తిలాగే కనిపించాడు. కానీ సుందరాన్ని స్పష్టంగా చూసిన క్షణంలో అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

అతని కళ్లలో భయం.

గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

"అయ్యో... ఇతనా?!"

అని భయంతో వెనక్కి తిరిగి ప్రాణం పెట్టి పరుగెత్తాడు.

సుందరం మాత్రం ఏమీ అర్థం కాక అతడిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

"ఎవడ్రా ఈడు? నన్ను చూసి ఎందుకు పారిపోతున్నాడు?" అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

కానీ వెంటనే భుజాలు ఎగరేసి...

"వదిలేద్దాం..." అని ముందుకు సాగిపోయాడు.

---

ఇంకోవైపు...

ఆ దొంగ ఊపిరి ఆడక పరుగెడుతూనే ఉన్నాడు.

హడావుడిలో ఒక రాయికి తగిలి కిందపడిపోయాడు.

భయంతో వెంటనే వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

సుందరం తన వెనక వస్తున్నాడేమో అని వణికిపోయాడు.

కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు.

సుందరం తన దారిన వెళ్లిపోయాడు.

దొంగ ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

"హమ్మయ్య... దేవుడా! నా భ్రమే అనుకుంటా..."

అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.

కానీ అతని కళ్లలో ఇంకా భయం తగ్గలేదు.

ఎందుకంటే...

అతను సుందరాన్ని ఎందుకు చూసి భయపడ్డాడో...

ఆ రహస్యం ఇంకా బయటపడాల్సి ఉంది...

సుందరం సంగతి పక్కన పెడితే ఇప్పుడు మనం కొన్ని సంవత్సరాల వెనక్కి వెళ్లి భైరవుడి కథ తెలుసుకోవాలి !

పది సంవత్సరాల వయసు.

ఆ వయసులో పిల్లలు బొమ్మలతో ఆడుకుంటారు, స్నేహితులతో తిరుగుతారు, భవిష్యత్తు గురించి కలలు కంటారు.

కానీ భైరవ్ మాత్రం వేరేలా ఉండేవాడు.

అతని కళ్లలో చిన్న పిల్లవాడి అమాయకత్వం కంటే, వయసుకు మించిన ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత కనిపించేది.

ఆ రోజు సాయంత్రం కాలనీలో ఒక్కసారిగా కలకలం చెలరేగింది.

"దొంగ... దొంగ... పట్టుకోండి!"

అని అరుస్తూ కొంతమంది వీధుల వెంట పరుగులు తీస్తున్నారు.

చోరీ చేసిన ఓ వ్యక్తి ప్రజల చేతికి చిక్కకుండా వీధి వీధి తిరుగుతూ తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.

భయంతో పరుగెత్తి అలసిపోయిన ఆ దొంగ చివరికి ఒక చీకటి సందులోకి చేరుకున్నాడు.

అక్కడ గోడకు ఆనుకుని నిలబడి ఉన్నాడు పది సంవత్సరాల భైరవ్.

ఊపిరి సలపక ఆ దొంగ నేలపై కూర్చున్నాడు.

భైరవ్ అతన్ని నిశ్శబ్దంగా గమనించాడు.

"దాహంగా ఉంది బాబూ..." అని దొంగ బలహీనంగా అన్నాడు.

భైరవ్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా దగ్గర్లోని ఇంటి నుంచి నీళ్లు తీసుకొచ్చి అతనికి ఇచ్చాడు.

దొంగ ఆ నీళ్లు గబగబా తాగేశాడు.

అతని ముఖంలో కృతజ్ఞత కనిపించింది.

"థ్యాంక్స్ బేటా..." అని అన్నాడు.

తర్వాత తన జేబులో నుంచి కొంత డబ్బు తీసి భైరవ్ చేతిలో పెట్టాడు.

"ఇది తీసుకో... నువ్వు నాకు సహాయం చేశావు."

భైరవ్ ఆ నోట్లను కొద్దిసేపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

ఏమీ మాట్లాడలేదు.

భైరవ్ మెల్లగా అక్కడి నుంచి నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు.

దొంగ అతను వెళ్లిపోయాడని అనుకున్నాడు.

కానీ కొన్ని క్షణాల తర్వాత...

భైరవ్ తిరిగి వచ్చాడు.

అతని చేతిలో ఒక పెద్ద రాయి ఉంది.

దొంగ ఏం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకునేలోపే పరిస్థితి ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

ఆ పెద్ద బండ రాయి తో ఆ దొంగ తల బద్దలకొట్టాడు, అకస్మాత్తు గా జరగడం వల్ల ఆ దొంగ తపించుకోలేకపోయాడు

ఆ సందులో భయంకరమైన అరుపులు మారుమోగాయి.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

భైరవ్ ముఖంపై ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు.

కోపం లేదు.

భయం లేదు.

పశ్చాత్తాపం లేదు.

కానీ రక్తం ఉంది !!

అతను కిందపడివున్న దొంగను చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు—

"నేను నీకు సహాయం చేసింది డబ్బు కోసం అనుకున్నావా?"

కొద్దిసేపు ఆగాడు.

"నా మానవత్వాన్ని డబ్బుతో కొనలేవు."

అతని స్వరం ప్రశాంతంగానే ఉన్నా, ఆ మాటల్లో ఏదో వింత భయం దాగి ఉంది.

---

కొద్దిసేపటి తర్వాత...

కాలనీవాళ్లు ఆ అరుపుల శబ్దం విని అక్కడికి చేరుకున్నారు.

రోడ్డుపై ఒక భయానక దృశ్యం కనిపించింది.

చీకటి కారణంగా స్పష్టంగా ఏం జరిగిందో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.

ఎవరో చెప్పారు—

"అనుకుంటా లారీ ఢీకొట్టింది."

మరొకరు తల ఊపారు.

"అవును... ప్రమాదంలానే ఉంది."

పోలీసులు కూడా అదే నిర్ణయానికి వచ్చారు.

అది ఒక రోడ్డు ప్రమాదంగా నమోదు అయింది.

కానీ...

ఆ దొంగ నీ చంపి ఆ బాడీ నీ లారీలు వేలె దారి లో సరిగా స్పీడ్ బ్రేకర్ పక్కనే పెట్టాడు, పక్కనే ఉన్న ఒక రాయి తీసి వీధి లైట్లు పగల గొట్టాడు, బహుశా ఆ చీకటి లో ఆ దొంగ బాడీ సరిగా చూడకపోతే ఆ లారీ డ్రైవర్ మీదకే వెళ్తుంది ఆ తప్పు ! భైరవ్ ఆ దొంగ దగ్గర ఉన్న డబ్బు తీస్కుని పారిపోయాడు !

అక్కడ నిజంగా ఏమి జరిగిందో ఎవరికీ తెలియదు.

ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనకు సాక్షి ఒక్కరే.

అతడే భైరవ్.

ఆ పది సంవత్సరాల బాలుడు.

అయితే అతని మనసులో దాగి ఉన్న చీకటి గురించి అప్పటికి ఎవరికీ తెలియదు.

ఆ రోజు నుంచి...

భైరవ్ పేరు వినగానే తెలియని భయం కలిగే రోజులు నెమ్మదిగా దగ్గరపడుతున్నాయి.

వాడు అప్పుడే అలా అన్నాడు అంటే ఇంక ఇప్పుడెలా ఉన్నాడో ?