EPISODE 1

ఒక్క చిరునవ్వు చాలు

కొన్నిసార్లు మనం ఒక మనిషి మీద ఎంత కోపంగా ఉన్నా…

ఆ మనిషి ఒక్కసారి మన వైపు చూస్తే చాలు.

మనసులో దాచుకున్న కోపం మొత్తం ఎక్కడికో వెళ్లిపోతుంది.

అదే రోజు కూడా అలానే జరిగింది.

దాదాపు వారం రోజులుగా నేను ఆమెతో మాట్లాడటం మానేశాను.

కారణం పెద్దదేమీ కాదు.

"తన జీవితంలో నాకు సరైన ప్రాధాన్యత లేదేమో…"

అనే ఒక చిన్న బాధ.

ఆ బాధ నెమ్మదిగా కోపంగా మారింది.

"ఎప్పుడూ నేనే ఎందుకు మాట్లాడాలి?"

"నేనే ఎందుకు పట్టించుకోవాలి?"

"తనకు నా మీద అంతగా ఆసక్తి లేకపోతే… నేనెందుకు అంతగా పట్టించుకోవాలి?"

అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను.

అందుకే మాట్లాడకుండా ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

కానీ…

మనసు మాత్రం మనం తీసుకున్న నిర్ణయాలను ఎప్పుడూ గౌరవించదు.

ఆ రోజు నేను వెనక్కి తిరిగి కూర్చున్నాను.

ఏదో పని చేసుకుంటూ ఉన్నాను.

అకస్మాత్తుగా…

ఎవరో నన్ను చూస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.

వెంటనే వెనక్కి తిరిగి చూశాను.

అక్కడ…

ఆమె ఉంది.

నన్నే చూస్తోంది.

ఒక్క క్షణం నేను కూడా ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయాను.

తర్వాత వెంటనే చూపు తిప్పేశాను.

"ఎవరేమో…" అనుకున్నట్టుగా నటించాను.

కానీ మనసు మాత్రం ఒప్పుకోలేదు.

"ఒక్కసారి ఇంకోసారి చూడు…"

అంది.

మళ్లీ వెనక్కి తిరిగాను.

అవును…

ఆమెనే.

ఈసారి నా వైపు చూస్తూ…

చాలా చిన్నగా…

ఒక చిరునవ్వు నవ్వింది.

అంతే.

వారం రోజులుగా నా మనసులో పేరుకున్న కోపం మొత్తం ఒక్క క్షణంలో కరిగిపోయింది.

నేను నాలోనే నవ్వుకున్నాను.

"సరేలే… ఇంత కోపం పెట్టుకుని ఏం లాభం?"

అని నన్ను నేనే సమాధానపరుచుకున్నాను.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆమె వచ్చి నా దగ్గర కూర్చుంది.

తన పని తాను చేసుకుంటోంది.

నేను మాత్రం అప్పుడప్పుడు ఆమె వైపు చూస్తున్నాను.

"ఇప్పుడు నా వైపు చూస్తుందేమో…"

అని.

కానీ ఆమె చూడలేదు.

మళ్లీ కొద్దిసేపటి తర్వాత చూశాను.

అదే పరిస్థితి.

చూడలేదు.

"సరే…" అని అనుకుని నా కథ రాయడం మొదలుపెట్టాను.

కానీ కొద్దిసేపటికే ఆమెను గమనించాను.

ఆమె ఒక్కతే కూర్చుంది.

ఎవరూ లేరు.

ఏదో పని చేసుకుంటూ ఒంటరిగా ఉంది.

ఆ క్షణంలో నా కోపం మళ్లీ గుర్తొచ్చింది.

కానీ…

ఈసారి కోపం కంటే ఆమె ఒంటరిగా ఉండటం ఎక్కువగా కనిపించింది.

"సరే… కోపం తర్వాత చూసుకుందాం."

అని అనుకుని నా కుర్చీని ఆమె పక్కకు తీసుకెళ్లాను.

"ఏం చేస్తున్నావ్?"

అని అడిగాను.

అంతే…

మళ్లీ మాటలు మొదలయ్యాయి.

ఆమె ఎందుకు ప్రతిరోజూ ఆలస్యంగా వస్తుందో చెప్పింది.

తాను ఎంత లేజీగా ఉంటుందో నవ్వుకుంటూ చెప్పింది.

నేను కూడా నవ్వాను.

ఆమె కూడా నవ్వింది.

వారం రోజులుగా మాట్లాడని ఇద్దరం…

కొద్దిసేపట్లోనే ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడుకున్నాం.

ఆమె ఏదైనా మర్చిపోతే నేను పక్కనే ఉండి గుర్తు చేసేవాడిని.

ఏదైనా పని ఎలా చేయాలో తెలియకపోతే చెప్పేవాడిని.

ఆమె కూడా నా పక్కనే ఉండి తన సిస్టమ్ ఎలా ఆపరేట్ చేయాలో నేర్పించింది.

"ఇది ఇలా చేయాలి…"

"ఇక్కడ క్లిక్ చేయాలి…"

"ఇది కాపీ…"

"ఇది పేస్ట్…"

అంటూ చాలా ఓపికగా చెప్పింది.

నేను కూడా నవ్వుకుంటూ నేర్చుకున్నాను.

ఆ చిన్న చిన్న విషయాల్లోనే…

వారం రోజుల దూరం కరిగిపోయింది.

అప్పుడు నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది.

మనసుకు దగ్గరైన వాళ్లతో కోపంగా ఉండటం చాలా సులభం.

కానీ…

వాళ్లతో మాట్లాడకుండా ఉండటం మాత్రం చాలా కష్టం.

ఆ రోజు చివర్లో…

నాకు ఆమెను ఒక ప్రశ్న అడగాలనిపించింది.

అది ఆమె గురించి కాదు.

ఆమె మనసు గురించి.

"నీకు అసలు ఏం చేయడం ఇష్టం?"

"ఏ పని చేస్తుంటే నీకు టైమ్ కూడా గుర్తుండదు?"

"ఏ పని కోసం గంటల తరబడి ఫోకస్‌గా ఉండగలవు?"

అని అడగాలనిపించింది.

ఎందుకంటే…

మనకు నచ్చిన మనిషిని ప్రేమించడం అంటే కేవలం వాళ్లతో మాట్లాడటం మాత్రమే కాదు.

వాళ్లు ఏం కావాలనుకుంటున్నారో తెలుసుకోవడం కూడా.

ఆ ప్రశ్నను రేపు అడగాలని అనుకున్నాను.

ఆమె సమాధానం ఏదైనా కావచ్చు.

కానీ ఆ సమాధానం ద్వారా…

ఆమె గురించి నేను ఇంకొంచెం తెలుసుకోవచ్చు.

---

పాఠం

కొన్నిసార్లు మనకు ఇష్టమైన వ్యక్తి మనకు తగినంత ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం లేదనిపిస్తుంది.

అప్పుడు మనం దూరంగా వెళ్లిపోతాం.

కానీ ప్రతి దూరానికి కారణం నిర్లక్ష్యం కాదు.

కొన్నిసార్లు వాళ్ల జీవితంలో వాళ్లు ఎదుర్కొంటున్న విషయాలు మనకు తెలియకపోవచ్చు.

అందుకే ఊహలతో సంబంధాలను తీర్పు చెప్పడం కంటే, మాట్లాడి తెలుసుకోవడం మంచిది.

ఎందుకంటే…

ఒక చిన్న చిరునవ్వు కోపాన్ని కరిగించగలదు.

ఒక చిన్న సంభాషణ అపార్థాన్ని తొలగించగలదు.

ఒక నిజమైన ప్రశ్న మనిషి మనసును అర్థం చేసుకునే తలుపు తెరవగలదు.

మనకు నచ్చిన వాళ్లు మన జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమో మాత్రమే కాదు…

వాళ్లకు జీవితంలో ఏది ముఖ్యమో తెలుసుకోవడం కూడా నిజమైన శ్రద్ధ.