EPISODE 1

ఒక చిన్న గ్రామం చివర్లో, ఎవ్వరూ పెద్దగా పట్టించుకోని ఒక పాత తోట ఉండేది.

ఆ తోటలో ఎన్నో మొక్కలు ఉండేవి. కానీ వాటిలో రెండు మొక్కలు మాత్రం చాలా ప్రత్యేకమైనవి.

ఒకటి మల్లె మొక్క.

మరొకటి మందారం మొక్క.

వాటి మధ్య కేవలం కొన్ని అడుగుల దూరమే ఉన్నా… వాటి వేర్లు మాత్రం ఒకే నేలను పంచుకునేవి.

ప్రతిరోజూ ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించగానే మల్లె మొక్క తన చిన్న తెల్లని పూలతో నవ్వేది.

“శుభోదయం మందారం…”

మందారం తన ఎర్రని పువ్వును ఊపుతూ,

“శుభోదయం మల్లె… ఈరోజు సూర్యుడు చాలా వేడిగా ఉన్నాడు. నీకు నీళ్లు కావాలా?”

“నాకు కాదు… నీకు కావాలి. నిన్న రాత్రి నీ ఆకులు వాడిపోయాయి.”

“నువ్వు ఎలా గమనించావు?”

“నువ్వు నా పక్కనే ఉన్నావు కదా…”

ఆ మాట విన్న మందారం నిశ్శబ్దంగా నవ్వింది.

అది ప్రేమ.

మనుషులు మాట్లాడుకునే ప్రేమ కాదు.

ఒకరి బాధను మరొకరు మాటలు లేకుండా అర్థం చేసుకునే ప్రేమ.

---

రోజులు గడిచాయి.

ఒకరోజు తోట యజమాని వచ్చి కొన్ని మొక్కలకు నీళ్లు పోశాడు.

కానీ మల్లె, మందారం ఉన్న ప్రదేశానికి నీరు చేరలేదు.

మట్టి ఎండిపోవడం మొదలైంది.

మందారం బలంగా ఉన్నప్పటికీ, మల్లె మొక్క చిన్నది.

దాని ఆకులు నెమ్మదిగా వాలిపోయాయి.

“మందారం…”

“ఏమైంది?”

“నాకు చాలా దాహంగా ఉంది.”

మందారం తన వేర్లను మట్టిలోకి మరింత లోతుగా పంపింది.

అక్కడ కొంచెం తేమ కనిపించింది.

కానీ అది తనకే సరిపడేంత మాత్రమే.

కొంతసేపు ఆలోచించింది.

తర్వాత తన వేర్లలో ఉన్న కొద్దిపాటి తేమను మల్లె వైపు మళ్లించింది.

మల్లెకు కొంచెం శక్తి వచ్చింది.

“నువ్వు నీ నీటిని నాకు ఇచ్చావా?”

“అది నీకు అవసరమైతే… అది నీదే.”

“మరి నువ్వు?”

“నేను కొంచెం బలంగా ఉన్నాను.”

కానీ అది నిజం కాదు.

మందారం కూడా దాహంతోనే ఉంది.

---

కొన్ని రోజులకు తోటలో పరిస్థితి మరింత దారుణంగా మారింది.

భయంకరమైన ఎండ వచ్చింది.

గాలి కూడా వేడిగా మారింది.

మల్లె మొక్క పూర్తిగా వాడిపోయే స్థితికి చేరుకుంది.

మందారం తనకు మిగిలిన చివరి తేమను కూడా మల్లెకు ఇచ్చింది.

“ఇంకా ఇవ్వకు…” మల్లె బాధగా అంది.

“ఎందుకు?”

“నువ్వు కూడా చనిపోతావు.”

మందారం నెమ్మదిగా నవ్వింది.

“మనిద్దరం పక్కపక్కనే పెరిగాం కదా…”

“అవును.”

“అయితే నీకు నీడ కావాల్సినప్పుడు నేను నీడనిచ్చాను.”

“అవును…”

“నీకు నీరు కావాల్సినప్పుడు నేను ఇచ్చాను.”

“అవును…”

“ఇప్పుడు నీకు జీవితం కావాలి.”

మల్లె నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది.

“కానీ నీ జీవితం?”

మందారం తన చివరి ఎర్రని పువ్వును మల్లె వైపు వంచింది.

“నా జీవితం… నీ జీవితంలో కొనసాగుతుంది.”

---

ఆ రాత్రి భారీ వర్షం వచ్చింది.

మొదటి చినుకు మల్లె ఆకుపై పడింది.

తర్వాత రెండో చినుకు.

మూడో చినుకు…

మట్టి తడిసిపోయింది.

మల్లె మొక్కకు మళ్లీ జీవం వచ్చింది.

కానీ మందారం…

అది అప్పటికే వాడిపోయింది.

దాని ఆకులు నేలపై పడి ఉన్నాయి.

దాని కొమ్మలు కదలడం లేదు.

మల్లె వర్షంలో తడుస్తూ,

“మందారం… లేవు…”

అని పిలిచింది.

ఎటువంటి సమాధానం రాలేదు.

ఆ రాత్రి మల్లె తన పక్కనే ఉన్న ఖాళీని చూస్తూ మొదటిసారి ఒంటరితనాన్ని అనుభవించింది.

---

కొన్ని వారాల తర్వాత…

మల్లె మొక్క మళ్లీ పెరిగింది.

దాని కొమ్మలన్నీ తెల్లని పూలతో నిండిపోయాయి.

ఆ తోటకు వచ్చే ప్రతి ఒక్కరూ,

“ఎంత అందమైన మల్లె మొక్క!”

అని చెప్పేవారు.

కానీ ఎవరికీ తెలియదు…

ఆ పూల వెనుక ఒక మందారం మొక్క త్యాగం ఉందని.

ఒకరోజు తోట యజమాని మల్లె మొక్క పక్కన ఒక చిన్న మందారం మొక్కను నాటాడు.

మల్లె గాలి తాకిడికి తన కొమ్మలను ఆ చిన్న మొక్క వైపు వంచింది.

అది ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కానీ గాలి మాత్రం ఒక సందేశాన్ని తీసుకెళ్లింది.

“ప్రేమ అంటే మనతో ఎప్పటికీ ఉండాలని కోరుకోవడం కాదు… మన వల్ల ఇంకొకరు జీవించాలని కోరుకోవడం.”

మల్లె పూలు ఆ రోజు మరింత సువాసన ఇచ్చాయి.

ఎందుకంటే…

ఆ సువాసనలో మందారం త్యాగం కూడా కలిసిపోయింది.

నీతి

నిజమైన ప్రేమ స్వార్థాన్ని కోరదు.

తనకు ఏమి దక్కుతుందో ఆలోచించకుండా, తాను ప్రేమించినవారి జీవితాన్ని కాపాడటం త్యాగం.

కొన్నిసార్లు ఒకరి ముగింపు… మరొకరి జీవితానికి ఆరంభం అవుతుంది.